East Side Street Art

Tegoroczne Dni Sztuki Współczesnej rozpocznie trzecia ESSA – East Side Street Art. Jest to wydarzenie artystyczne, które prowokuje i na gorąco prezentuje wizualną stronę sztuki ulicznej. Każdego roku wybieramy nowe miejsce w Białymstoku i zamieniamy je w galerię obrazów stworzonych przez zaproszonych specjalnie na tę okazję gości.

W tym roku przybędą do nas m.in. KIWIE, TRON, FROST, CUE, SAKI, AMC, AZO, 0700 Crew, Coxownia – czyli artyści uliczni z Łotwy, Węgier, Białorusi, Ukrainy, a także Katowic, Gdańska, Warszawy, Siemiatycz i Białegostoku. Prace powstaną na budynku Bizon-Bialu, przy ul. Łąkowej. W miejscu tym od wielu lat artyści uliczni mogą przedstawiać swoją twórczość szerszej publiczności. Każdą kolejną edycję ESSA poszerzaliśmy o dodatkowe elementy i każda z nich gromadziła coraz większą publiczność. Na tegorocznym spotkaniu ze wschodnim street art’em będziemy mogli dodatkowo podziwiać występy tancerzy breakdance’owych z różnych stron świata, a także być świadkami, lub też uczestnikami, minieventu skateboardowego, na który serdecznie zapraszamy wszystkich miłośników deskorolki. Coś dla siebie znajdą również fani popularnej „zośki” oraz miłośnicy szablonów. Tłem do tych wszystkich elementów będzie muzyka z czarnych winyli, którymi operować będą Roball i Esdwa – na co dzień prowadzący znaną od 10 lat audycję Hiphopera.

english

This year’s Days of Modern Art will be opened by the third ESSA - East Side Street Art. This artistic event shocks and presents visual side of street art. Every year a new place in Białystok is chosen and changed into a gallery of paintings created by our guests. Those are, for example, KIWIE, TRON, FROST, CUE, SAKI, AMC, AZO, 0700 Crew, Coxownia – the street artists from Latvia, Hungary, Bielaruss, Ukraine, and also from Katowice, Gdańsk, Warsaw, Siemiatycze and Białystok. Their works will be created on the wall of Biazon-Bial building in Łąkowa Street. This is a place where the street artists have been allowed to present their works to greater audience for years. Each ESSA was expanded by extra elements and each of them gathered more audience. During this year’s meeting with the eastern street art one will be able to enjoy performances of break dancers from all over the world as well as witness or participate in skateboarding mini event. Moreover, there will be something for a rag ball fans and template lovers. Background of those events will be vinyl music performed by Roball and Esdwa – the hosts of Hiphoper show for 10 years.

We invite everybody to Łąkowa Street from 10 a.m. to 8 p.m. The day will be ended by a concert of Herbalizer band in Fama Club where the participants and the audience of ESSA as well as music fans will meet.

Postać Rzeczy
Wystawa studentów ASP w W-wie z pracowni fotografii kreacyjnej prof. M. Dąbrowskiego

Profesor Mariusz Dąbrowski i jego studenci

Nauczanie w zakresie fotografii kreacyjnej prof. M. Dąbrowskiego opiera się na podejmowaniu tradycyjnych zagadnień i tematów oraz edukacji ogólnoartystycznej. Konwencjonalne, proste ćwiczenia stara się realizować ze studentami w nietypowych miejscach i okolicznościach. Studium postaci, martwa natura, czy pejzaż mają uczulać młodych twórców na artystyczne komponenty, będące łącznikiem wszystkich dyscyplin sztuki: kompozycję, układ brył w przestrzeni, barwę, światło; a także uruchamiać twórczą inteligencję. Profesor uczy również, jak doceniać i świadomie eksploatować naturalne właściwości medium fotograficznego i jednocześnie, jak wychodzić poza sferę dokumentacji ku zapisowi czystej kreacji. Sam autor pracowni i jej programu, znany z działań podejmowanych w obrębie różnych mediów – malarstwa, fotografii, filmu, to nie tylko dydaktyk, ale przede wszystkim twórca, który dla swoich multimedialnych prac inspiracje znajduje w najbliższym otoczeniu. Konwencjonalne, proste ćwiczenia profesor realizuje ze studentami nie tylko w studio fotograficznym, ale także w nietypowych miejscach i okolicznościach (np. plenery w Tunezji, czy współpracując ze światowej sławy architektem Danielem Libeskindem, dla którego wykonują dokumentację prac architektonicznych budynku Złota 34). Młodzi twórcy mają okazję swoje umiejętności konfrontować także na konkursach, czy wystawach zbiorowych propagujących fotografię. Pracownia prof. Mariusza Dąbrowskiego zaczyna również odnosić sukcesy międzynarodowe (m.in.: wystawa na Academymeets FOTOKINA 2008, czy prezentacja w Canisius College, Buffalo, Nowy Jork). (MDD)

english

Mariusz Dąbrowski and his students

Professor Mariusz Dąbkowski – photographer, painter, short films director, alternative films producer. He opened a new chapter in photography teaching at the Academy of Fine Arts in Warsaw. A creative photography studio led by a professor pursues the principle of the classic drawing and painting studio where the rigour of work on the model, still life and light applies just like in the old painting studios. Study of the form, still life and landscapes is to sensitize the young creators on the components of art combining all its disciplines: composition, arrangement of shapes in space, colour, light, but also to stimulate creative intelligence. The professor teaches how to appreciate and consciously use the natural properties of the photographic medium and how to go beyond the realm of documentation to the pure creativity. He realizes conventional exercises with his students not only in the studio, but also in some unusual places and circumstances (e.g. open air in Tunisia; a collaboration with a world-famous architect Daniel Libeskind on the documentation of architectural works in Zlota 34 building). Young artists confront their skills during competitions and group exhibitions. Professor’s workshop begins to succeed on an international scale, including: an exhibition at the Academy meets FOTOKINA 2008, and the presentation at the Canisius College (Buffalo, New York).

Białystok 3D

Projekt „Widzi misie” polega na uchwyceniu i zobrazowaniu szeroko pojętej tkanki oraz warstwy społecznej Białegostoku. Jej wielokulturowość wypełniona barwnymi postaciami nie tylko z dziedziny sztuki ale też codziennych czynności często wokół których przechodzimy obojętnie, będzie stanowić os tematyczna wystawy. Portrety wymieszane ilustracjami przedstawiającymi urok i specyficzny klimat Białegostoku a wszystko to wykonane w autorskiej technice 3D pozwoli widzom oraz potencjalnym odbiorcom przybliżyć i spenetrować w innym wymiarze meandry stolicy Podlasia, na pierwszy rzut oka niedostępnej i nieprzyjaznej lecz po pewnej chwili magicznej i wciągającej.

Artyści o wykorzystanej do stworzenia zdjęć technice:

„Technika 3D, którą się posługujemy jest naszym autorskim odkryciem. Nie ze względu na formę, która znana jest pod nazwą stereoskopia od ponad 100 lat, lecz na wielką precyzje i możliwości związane z eksponowaniem fotografii. Podczas realizacji naszej pierwszej wystawy postanowiliśmy jako pierwsi w Polsce przedstawić publice olbrzymie wydruki, które po założeniu specjalnych okularków przeistaczały się w żywą rzeczywistość. Tym razem mamy nadzieje ukazać mieszkańcom Białegostoku miejsca, które z założenia będą znali lepiej niż sami twórcy, lecz w sposób niezwykły, poruszający zmysły, wręcz halucynogenny. Jako ciągli eksplorerzy w dziedzinie fotografii jak i samego 3D staramy się wprowadzać systematycznie liczne niekonwencjonalne techniki mające na celu uatrakcyjnić odbiór wizualny. Absolutnie twierdzimy iż nie tylko miejsca tworzą historie ale też i ludzie, dlatego naszym zadaniem będzie uchwycenie człowieka oraz jego najbliższego otoczenia. Ideą projektu jest wykorzystanie fotografii cyfrowej jako nowoczesnego nośnika obrazu, który w połączeniu z tradycyjną formą prezentacji tworzy całkowicie nowy wymiar estetyczny, zarazem głęboko osadzony i zahaczający o tradycje wielkich twórców fotografii ekspresyjnej. 3D for life!!!”

Krzysztof Gajewski - urodzony w 1976 r. fotograf, grafik, plastyk, czynnie działający w tych trzech profesjach. Prowadzenie własnej galerii zamienił na podbój rynku fotografii trójwymiarowej i klasycznej. Na co dzień pracuje na stanowisku grafika kreatywnego oraz fotografa w agencji reklamowej.

Maciej Szal – urodzony w 1985 r. fotograf, warszawiak, zajmuje sie fotografią mody, fotografia studyjną, portretową jak i uliczną oraz reportażem. Dzięki długoletniej pracy z najlepszymi polskimi fotografami mody, dziś naucza w Warszawskiej Szkole Fotografii. Na co dzień wykonuje zdjęcia komercyjne i trójwymiarowe.

www.3dphoto.com.pl

english

3D exhibition

The „Widzi misie” project is to capture and illustrate the Bialystok area using our proprietary 3D technology. We are interested in both architecture and city life as well as multiculturalism of this place. The thematic axis of exhibitions are the colourful characters, not only from the sphere of art, but also ordinary people often passed by indifferently. These are portraits mixed with illustrations depicting the charm and unique atmosphere of the capital of Podlasie – at first glance, inaccessible and hostile, but – if you look closely, magical and captivating. 3D technique allows viewers to see the city in a completely different dimension.

The artists about their technique:

3D technology which we use is our discovery. Not because of the form called stereoscopy which has been known for over 100 years, but due to the great precision and opportunities related to the display of photographs. As the first in Poland we presented to the public a huge print which after putting on special glasses (giving three-dimensional effect) turns into a living reality. This time we want to show some places to the inhabitants of Bialystok assuming that they know them better than we – the authors of photography do... but to show them in an extraordinary way, moving the senses, almost hallucinogenic. The idea behind the project is to use digital photography in combination with the traditional form of presentation, which creates an entirely new aesthetic dimension. 3D for life!

Primary symptoms of name loss
Teatr Novogo Fronta (CZ / RU)

Teatr Novogo Fronta został założony 1994 r. w Sankt Petersburgu, od 1995 roku na stałe działa w Pradze. Należy do nowej fali teatru eksperymentalnego, którego głównym medium ekspresji jest ciało aktora i przestrzeń gry. Teatr zaliczany jest do czołówki europejskich teatrów alternatywnych. Jest stałym bywalcem najważniejszych festiwali teatralnych, takich jak: Międzynarodowy Festiwal Teatrów Alternatywnych Arena, Konferencja Tańca Współczesnego w Bytomiu czy Edinburgh Fringe Festiwal, gdzie niejednokrotnie zdobywał najwyższe nagrody, m.in. za spektakl „Phantomysteria”.

Krytycy opisują ich pracę jako gorzką taneczną groteskę, podzielony taniec , niekiedy porównują ich ruch sceniczny z tańcem butoh. Cechami charakterystycznymi teatru, stanowiącymi o jego niepowtarzalnym charakterze, są rozmach, różnorodność i kreatywność zarówno scenicznych jak i ulicznych prezentacji. Spektakle Teatru Novogo Fronta tworzą obrazy na granicy mistycyzmu i abstrakcji. Ich siłą napędową jest akcja, improwizacja i napięcie wzmocnione śmiesznością ludzkiej tragedii.

"Primary symptoms of name loss", tłumaczone jako „Pierwsze (lub podstawowe) oznaki utraty imienia”, to teatralna adaptacja dziennika znalezionego w jednej z szafek w radzieckiej fabryce, jesienią 1984 roku.

Mistyczna wycieczka przez sfery ludzkiej świadomości, mieszająca groteskę z tańcem, komediowe gagi z musicalem. Spektakl bazuje na znanych symbolach pop kultury- Myszka Miki, czarne łabędzie, kody kreskowe- bawiąc się nimi tak samo jak niezwykle wiotkimi i elastycznymi ciałami aktorów.

english

Teatr Novogo Fronta was established in 1994 in St. Petersburg (Russia). Since 1995 it has been working in Prague. It belongs to the new wave of experimental theatre whose main medium of expression is the actor’s body and the space of event. It’s been considered to be the one of the best alternative theatres in Europe. It is a habitué of the most import theatre festivals such as: International Festival of Alternative Theatre Arena, Contemporary Dance Conference in Bytom, Fringe Festival in Edinburgh. Many times, it’s been awarded with top awards for ‘Phantomysteria’.

Theatre critics describe their work as "bitter dance grotesque," "divided dance." Sometimes they compare their movement act to butoh. Characteristic features of Novogo Fronta Theatre constituting its unique character are verve, variety and creativity during their performances both on stage and in the streets. Performances of Novogo Fronta Theatre are constructed from images which stand on the frontier between mysticism and abstraction. The main force is the action, improvisation and tension amplified by the ridiculousness of human tragedy.

"Primary symptoms of name loss" is a theatrical adaptation of a diary found in the cloak-room in the Soviet factory in the autumn of 1984. Mystic theatrical trip through spheres of consciousness mixing grotesque with dance, comic tricks with musical. The play is based on well-known symbols of pop culture: Micky Mouse, black swans, bar codes. It plays with them as well as it does with extremely spender and flexible bodies of the actors.

Wystawa komiksu łotewskiego Kuš!

Magazyn komiksowy Kuš! zaprezentuje w Białymstoku kilka najbardziej interesujących, opublikowanych na przestrzeni ostatnich 3 lat, historii stworzonych przez łotewskich artystów. Swoje prace przedstawią: Rūta Briede, Kaspars Groševs, Ernests Kļaviņš, Līga Koklače, Anete Melece, Oskars Pavlovskis, Reinis Pētersons, Ingrīda Pičukāne i Mārtiņš Zutis. Na Łotwie brakuje tradycji rysowania komiksów, dlatego też autorzy prezentowanych komiksów przygotowali je wykorzystując umiejętności wynikające z tego, czym zajmują się na co dzień, czyli: sztuki piękne, animacja filmowa, scenografia, grafika czy ilustracja książek dla dzieci. Skoro nie ma komiksowych tradycji, nie ma również restrykcji, co czyni łotewską wystawę komiksów Kuš! jeszcze bardziej ciekawą i pełną interesujących komiksowych eksperymentów!

kuš! to rozpoznawalny na arenie międzynarodowej magazyn komiksowy z Rygi. Istnieje od 2007 roku. Obecnie jest to jedyne wydawnictwo poświęcone sztuce komiksu na Łotwie. kuš! wydawany jest w języku angielskim (cztery razy do roku), czasami w wersji kieszonkowej, innym razem jako olbrzymi plakat lub zestaw pocztówek. kuš! to także platforma wydawnicza dla łotewskich artystów w dziedzinie komiksu. Dbając o rozwój łotewskiego komiksu kuš! zaprasza też do publikowania w magazynie międzynarodowych artystów, organizuje warsztaty komiksowe oraz międzynarodowe wystawy przyczyniające się do popularyzowania komiksu na Łotwie, dba o promocję Łotewskiego komiksu na świecie. Kuratorem magazynu jest David Schilter – mieszkający na Łotwie szwajcarski imigrant.

www.komikss.lv

english

Comics Magazine Kuš! will present some of the most interesting, published over the past three years, stories created by Latvian artists. The following artists will present their works: Rūta Briede, Kaspars Groševs, Ernests Kļaviņš, Līga Koklače, Anete Melece, Oskars Pavlovskis, Reinis Pētersons, Ingrīda Pičukāne and Mārtiņš Zutis. In Latvia, there is no tradition of drawing comics, which is why the authors of presented comic strips prepared them using skills resulting from what they do every day, that is: fine arts, film animation, stage design, graphics and children’s books illustration. Since there is no comics tradition, there are no restrictions, which makes the exhibition of Latvian comics even more interesting and full of interesting comics experiments!

Kuš! is an internationally recognized comics store in Riga. It’s existed since 2007. Currently, this is the only publication devoted to the art of comics in Latvia. Kuš! is published in English (four times a year), sometimes in a pocket version and sometimes as a huge poster or a set of postcards. Kuš! is also a publishing platform for the Latvian artists in the field of comics. Caring for the development of Latvian comics, Kuš! also invites international artists to publish, organizes workshops and international cartoon exhibitions contributing to the popularization of comics in Latvia. It cares about a promotion of Latvian comics in the world. David Schilter - a Swiss immigrant living in Latvia is the magazine’s curator.

The Herbaliser

Jedna z najbardziej nowatorskich grup zorientowanych na hip hop. Czołowa grupa kultowej londyńskiej wytwórni Ninja Tune. Duet jazzowo-hip-hopowy, stworzony przez Jake’a Wherry’ego i Ollie’ego Teeba. Obaj artyści pochodzą z Londynu. The Herbaliser założyli na początku lat 90., po wydaniu w 1995 roku debiutanckiego albumu Remedies. Szybko stali się znaczącymi postaciami brytyjskiej sceny muzycznej. Ich ostatni album „Same As It Never Was” ukazał się w 2008 roku nakładem zasłużonej berlińskiej oficyny !K7. W swojej twórczości łączą zgrabnie hip-hopowe beaty z gustownymi jazzowymi i funkowymi samplami, a nawet stylowym rapem. Autorzy muzyki filmowej do kultowego obrazu „Snatch / Przekręt”, a także do gier Sony Playstation. Podczas występu artystów supportować będą dj’e z Węgier, Łotwy i Polski.

www.myspace.com/theherbz

english

The Herbaliser

One of the most innovative groups oriented towards hip hop. Leading group from the Ninja Tune independent record label. Jazz – hip-hop duet formed by Jake Wherry and Ollie Teeba in the early 90s after releasing their debut album ‘Remedies’ in 1995. Both artists come from London. They quickly became significant on the British music stage. Their latest 2008 album ‘Same As It Never Was’ was their first release on !K7 Records. They nicely blend hip-hop beats with jazz and funky samples and even with the stylish rap. The pair were employed to produce the soundtracks to Guy Ritchie's ‘Snatch’ and the PlayStation 2 game. They will be supported by DJs from Hungary, Latvia and Poland during their show on DSW.

Bodies of dispersion: Mechanisms of distention

Kurator wystawy: Denise Carvalho (Nowy Jork, USA)

Wystawa dofinansowana ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Partner projektu: New York Foundation for the Arts

Wystawa "Bodies of dispersion: Mechanisms of distention" zajmie się percepcją ciała w odniesieniu i w relacji do zjawisk socjalnych, biologicznych, psychologicznych oraz technologicznych. Niektóre prace będą poświęcone odwzorowaniom stosunku pomiędzy fenomenologią i sztuką interaktywną, m.in. poprzez oddanie zjawisk w mózgu będących odpowiedzią na bodziec, w tym wypadku bezpośredni cielesny kontakt. Inne prace skupią się na wielokrotnościach ciała, między innymi w odniesieniu do koncepcji kłącza Gillesa Deleuze. Artyści będą również zajmowali się stosunkiem pomiędzy naturalnymi wpływami w estetyce i performansie.

Wernisaż wystawy odbędzie się w dniu 21 maja o godz. 17:30. Zaprezentujemy dzieła dziewięciu artystów, będą to prace wideo, fotografie, instalacje oraz performance. Uczestniczący artyści to: Artur Żmijewski, Alex Villar (USA), Hakan Topal (xurban collective, USA), Hans Joerg Moderegger (eteam, USA), Franziska Lamprecht (eteam, USA), David Jensenius (grupa Spurse, USA), Elin Wikström (Norwegia), Oyvind Renberg (Szwecja), Miho Shimizu (Szwecja).

Wystawie towarzyszyć będzie panel dyskusyjny z udziałem ekspertów, który będzie połączony z otwartą konferencją prasową. Panel odbędzie się 22 maja o godz. 12:00. W panelu dyskusyjnym wezmą udział krytycy i teoretycy, m.in. Sara Riesman, Ginger Shulick, Denise Carvalho, Jarosław Łubiak, Marek Wasilewski.

english

Bodies of dispersion: Mechanisms of distention

Curator: Denise Carvalho (New York, USA)

The exhibition partially funded by the Ministry of Culture and National Heritage Project’s partner: New York Foundation for the Arts

WThe exhibition ‘Bodies of dispersion: Mechanisms of distention’ regards the perception of the body in relation to social, biological, psychological and technological phenomena. Some works will be devoted to the representation of the relationship between phenomenology and interactive art, among many by showing the phenomena in the brain in response to a stimulus - in this case a direct physical contact. Other works will focus on multiples of the body, for instance in relation to the concept of Gilles Deleuze’s rhizome. The artists will also focus on the relationship between natural influences in the aesthetics and performance.

Vernissage is on the 21st May 2010 at 5.30 p.m. The works of nine artists will be presented; those will be video works, photos, installations and performance. Participating artists: Artur Żmijewski, Alex Villar (USA), Hakan Topal (xurban collective, USA), Hans Joerg Moderegger (eteam, USA), Franziska Lamprecht (eteam, USA), David Jensenius (Spurse Group, USA), Elin Wikström (Norway), Oyvind Renberg (Sweden), Miho Shimizu (Sweden).

The exhibition will be accompanied by a discussion panel with experts combined with an open press conference. The discussion panel starts on the 22nd May at 12.00 p.m. Critics and theorists such as Sara Riesman, Ginger Shulick, Denise Carvalho, Jarosław Łubiak, Marek Wasilewski will participate.

Animowane jam session z Izabelą Plucińską

Izabela Plucińska. Nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem w Berlinie za film „Jam session” Izabela Plucińska jest reżyserem krótkometrażowych filmów animowanych. Wypracowała własną, wyjątkowo pracochłonną technikę – filmuje i animuje figurki, które sama wykonuje z gliny i plasteliny. Zdaniem artystki jest to niezwykle plastyczna forma, dzięki której, w sposób malarski i sugestywny, można opowiedzieć niemal każdą historię. Na swojej stronie internetowej artystka pisze: „W filmach zależy mi na zderzeniu odrealnienia rzeczywistości, które wynika z użycia jako postaci plastelinowych figurek, z efektami realistycznymi - np. użyciem `prawdziwych` dźwięków". Jest absolwentką Łódzkiej Szkoły Filmowej (2001) oraz Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (2000). W 2004 roku ukończyła Wyższą Szkołę Filmową im. Konrada Wolfa w Poczdamie - Babelsbergu. Mieszka i tworzy w Berlinie. Jest laureatką wielu nagród międzynarodowych festiwali filmowych: we Francji, Hiszpanii, Rosji, Portugalii, Japonii oraz Polsce.

Po projekcji zapraszamy na spotkanie z autorką filmów.

Filmografia:

Josette
Esterhazy
Marathon
7 More Minutes
Breakfast
Jam Session
On The Other Side
Twin
Backyard
Castling

www.izaplucinska.com

english

Animated jam session with Izabela Plucińska

Izabela Plucińska. Awarded with the Silver Bear in Berlin for the film "Jam session" Isabella Plucińska is a director of animated short films. She has developed her own extremely labour-intensive technology – she films and animates figures, which she sculptures with clay and plasticine. According to the artist it is an extremely plastic form thanks to which almost every story can be told in a pictorial and evocative way. On her website she writes: ‘In my films I want to mix surreal feelings which are given by the image of clay sculpturing with feelings of reality - which give for example sound effects of existing real things.’ She graduated from the Academy of Arts in Lodz (2000) and the Polish National Film School in Lodz (2001). In 2004 she graduated from the Higher School of Film and Television (HFF) “Konrad Wolf” in Potsdam-Babelsberg. She lives and works in Berlin. She has won many awards at international film festivals in France, Spain, Russia, Portugal, Japan and Poland.

After the screening we invite you to meet the author.

Filmography:

Josette
Esterhazy
Marathon
7 More Minutes
Breakfast
Jam Session
On The Other Side
Twin
Backyard
Castling

Turandot

scenariusz i reżyseria: Paweł Passini
wizualizacje: Maria Porzyc
muzyka: Pawel Passini
współpraca scenograficzna: Michalina Kostecka
konsultacja języka migowego: Magdalena Urbańska
występują: Dagmara Sowa, Katarzyna Tadeusz, Iga Załęczna, Paweł Chomczyk, Mariusz Laskowski

Ostatnia, niedokończona opera Giaccomo Pucciniego, historia chińskiej księżniczki Turandot zadającej zagadki i uśmiercającej zalotników, którzy nie potrafią ich rozwiązać. Pod postacią ekscentrycznego księcia Kalafa do jej królestwa trafia sam Puccini. Okrzyknięty w Nowym Jorku najsławniejszym człowiekiem na świecie, właściciel 17 samochodów i kilkuset milionów dolarów już wie, że umiera na raka krtani. Przez lata wlecze ze sobą wizję służącej Dorii Manfredi, która otruła się w konsekwencji posądzenia o romans z Maestrem. Najpierw głodowała, a następnie wypiła truciznę, by po trzech dniach konwulsji zamienić się w materię bardziej subtelną. Jej ciało poddane sekcji zdołało jeszcze poświadczyć, że Doria była dziewicą. Od tej pory prostytutki, gejsze i niewolnice z nieznośnie wzruszającym śpiewem na ustach skwapliwie uśmiercają się w operach Mistrza. Dlatego oprócz zimnej księżniczki Turandot na scenie pojawia się niewolnica Liu, oczywiście po to żeby odebrać sobie życie. I oczywiście zaśpiewać. Na jej przedśmiertnej arii Puccini zatrzymuje się. Już nigdy nic więcej nie napisze. Obudzi się w Chinach, gdzie nie słychać jego muzyki, a językiem urzędowym jest język migowy. W królestwie Turandot okrucieństwo i czas liczy się inaczej. W krzyku torturowanych księżniczka i Puccini szukają formuły miłosnego akordu.

Inspirowana „Nagim Lunchem” Williama Borroughsa wyprawa do Kraju Środka. Opera dla głuchych. Najnowsza premiera Grupy Coincidentia i neTTheatre – przyjdź i rozwiąż zagadki. (Spektakl z użyciem Polskiego Języka Migowego).

Grupa Coincidentia (utworzona we wrześniu 2009) to nowa nazwa teatru funkcjonującego dotychczas jako jeden z nurtów wewnątrz Kompanii Doomsday działającej w Białymstoku. Założyciele Grupy: Dagmara Sowa i Paweł Chomczyk rozpoczynają działalność pod nowym szyldem z dorobkiem pięciu spektakli: Murdas. Bajka, Bez Podłogi, Szopka polska, Trzecie Imię Kota oraz Turandot.

neTTheatre - Teatr w Sieci Powiązań. Stworzony przez Pawła Passiniego teatr internetowy prezentujący swoje spektakle zarówno w przestrzeni rzeczywistej, jak również wirtualnie, pozwalający widzom współtworzyć ich warstwę dźwiękową i wizualną, eksplorujący sferę interaktywności teatru.

neTTheatre to przede wszystkim próba stworzenia nowego języka artystycznego nawiązującego do współczesnych form komunikowania. Przekaz równoległy, wielopłaszczyznowy, niesformatowany. To również próba zrozumienia kondycji człowieka początku drugiego millenium, świadomie i nieświadomie uwikłanego w gąszcz znaków i komunikatów. Z tego powodu w kolejnych przedsięwzięciach Teatru w Sieci Powiązań pojawiły się najnowsze technologie, po raz pierwszy stosowane na scenie, takie jak: wizualizator ludzkiego głosu, interaktywny wirtualny tancerz, sceniczny edytor tekstu itp. Aktorzy/ tancerze często posługują się idiolektami- językami zawierającymi nieistniejące słowa i zwroty - budującymi niepowtarzalną, zaskakującą i równocześnie intymną przestrzeń spektakli.

english

Turandot
Grupa Coincidentia and neTTheatre

written and directed by: Paweł Passini
visual effects: Maria Porzyc
music: Pawel Passini
stage design collaboration: Michalina Kostecka
sign language tutor: Magdalena Urbańska
cast: Dagmara Sowa, Katarzyna Tadeusz, Iga Załęczna, Paweł Chomczyk, Mariusz Laskowski

The last, unfinished opera by Giaccomo Puccini, the story of Chinese princess Turandot – asking riddles and killing the suitors, not able to give the correct answers. Puccini enters her kingdom covered under a mask of eccentric prince Kalaf. Composer, called the most known man in the world, owner of 17 cars and hundreds million dollars, is aware of being close to death because of larynx cancer. For years he keeps in his mind a vision of Doria Manfredi - a servant, who poisoned herself after being suspected of having an affair with Maestro. The autopsy of her body became an evidence of her virginity. Since that moment prostitutes, geishas and servants in Maestro's operas keep killing themselves with an annoyingly thrilling singing coming out from their mouths. A servant Liu appears on the stage. Her last aria means the end of Puccini's work. He wakes up in China, where his music is not heard and the official language is a sign language.

An opera for deaf people

Grupa Coincidentia (founded in September 2009) is the name of the new independent theater group that evolved as one of the artistic streams within Kompania Doomsday. Leaders of Grupa Coincidentia (Dagmara Sowa and Pawel Chomczyk) are starting theater activity under a new "sign-board" with five performances of: Murdas.The Tale, The Floorless, The Third Name of a Cat, Szopka – Polish Nativity Play and Turandot.

neTTheatre - Teatr w Sieci Powiązań. Created by Paweł Passini Internet theatre presents its plays both in real life and in the virtual reality. A new artistic language of the theatre refers to modern forms of communication. For the first time the newest technologies are used on stage. These are human voice visualization device, interactive virtual dancer, stage text editor, etc. Actors/dancers use idiolects – languages containing non-existent words and phrases.

Doppelganger
Teatr Novogo Fronta (CZ / RU)

Teatr Novogo Fronta został założony 1994 r. w Sankt Petersburgu, od 1995 roku na stałe działa w Pradze. Należy do nowej fali teatru eksperymentalnego, którego głównym medium ekspresji jest ciało aktora i przestrzeń gry. Teatr zaliczany jest do czołówki europejskich teatrów alternatywnych. Jest stałym bywalcem najważniejszych festiwali teatralnych, takich jak: Międzynarodowy Festiwal Teatrów Alternatywnych Arena, Konferencja Tańca Współczesnego w Bytomiu czy Edinburgh Fringe Festiwal, gdzie niejednokrotnie zdobywał najwyższe nagrody, m.in. za spektakl „Phantomysteria”.

Krytycy opisują ich pracę jako gorzką taneczną groteskę, podzielony taniec , niekiedy porównują ich ruch sceniczny z tańcem butoh. Cechami charakterystycznymi teatru, stanowiącymi o jego niepowtarzalnym charakterze, są rozmach, różnorodność i kreatywność zarówno scenicznych jak i ulicznych prezentacji. Spektakle Teatru Novogo Fronta tworzą obrazy na granicy mistycyzmu i abstrakcji. Ich siłą napędową jest akcja, improwizacja i napięcie wzmocnione śmiesznością ludzkiej tragedii.

Doppelganger jest alegorią biblijnego stworzenia Adama Kadmona i Lilith. Zostali stworzeni z błota i prochu. Lilith była przed Ewą, stąd nazwana została Pierwszą Ewą (hebr. Khana HaRishona), ale jej dziki temperament stał się przeszkodą dla harmonijnego życia. Uciekła podążając za trzema aniołami Sanvai, Sensavai i Semangeloff’em do Morza Czerwonego. Po niej została stworzona Ewa z ciała Adama.

Ale Doppelganger nie jest tylko o tym. Pojawiają się sceny proroctwa Jeremiasza, cytaty dotyczące oczekiwania na Mesjasza i dlaczego Łazarz został wskrzeszony przez Niego. Widzowie są również świadkami powrotu Adama do Boga.

Spojrzałem na Ziemię, i była ona bezkształtna i pusta, a w niebiosach światło zgasło. Spojrzałem na góry, a one były trzęsące się, wszystkie wzgórza się chwiały. Rozejrzałem się i zobaczyłem, że nie ma ludzi, wszystkie ptaki z nieba odleciały.

Jeremiasz: IV; 23-25

english

Teatr Novogo Fronta was established in 1994 in St. Petersburg (Russia). Since 1995 it has been working in Prague. It belongs to the new wave of experimental theatre whose main medium of expression is the actor’s body and the space of event. It’s been considered to be the one of the best alternative theatres in Europe. It is a habitué of the most import theatre festivals such as: International Festival of Alternative Theatre Arena, Contemporary Dance Conference in Bytom, Fringe Festival in Edinburgh. Many times, it’s been awarded with top awards for ‘Phantomysteria’.

Theatre critics describe their work as "bitter dance grotesque," "divided dance." Sometimes they compare their movement act to butoh. Characteristic features of Novogo Fronta Theatre constituting its unique character are verve, variety and creativity during their performances both on stage and in the streets. Performances of Novogo Fronta Theatre are constructed from images which stand on the frontier between mysticism and abstraction. The main force is the action, improvisation and tension amplified by the ridiculousness of human tragedy.

"Doppelganger" is an allegory of the biblical creation of Adam Kadmon and Lilith. They were created from mud and dust. Lilith was before Eve, hence she was called the first Eve (Hebrew: Khana HaRishona ), but her wild temperament has become an obstacle to a harmonious life. She fled to the Red Sea following the three angels: Sanvai, Sensavai and Semangeloff. Then Eve was created from Adam’s body.

Balkan Big Brother aka SuperStereo

Pochodzący z węgierskiego Debreczyna SuperStereo słynie z eklektycznych setów didżejskich obejmujących mix tradycyjnej muzyki bałkańskiej z hip hopem i współczesną klubową elektroniką. Swój występy zaczyna powoli, rozpędzając się z minuty na minutę w myśl bałkańskiego hasła DURO DURO (ostrzej i ostrzej), co prowadzi do zbiorowego tanecznego szaleństwa na parkiecie! Oprócz licznych występów w europejskich klubach, SuperStereo rozwija swoją karierę producenta, remiksując takich bałkańskich klasyków jak: Shantel, DJ Tagada lub Fanfare Circola.

www.myspace.com/superstereo1

english

Balkan Big Brother also known as SuperStereo

Coming from Hungarian Debrecen, SuperStereo is famous for its eclectic DJ sets, including traditional Balkan music mixed with hip hop and contemporary electronic music. Its performances start slowly, accelerating every minute following the Balkan motto DURO DURO (harder and harder), which leads to the collective dancing madness on the dance floor! In addition to numerous appearances in European clubs, SuperStereo develops its career as a producer remixing such Balkan classics as: Shantel, DJ Tagada and Fanfare Circola.

WRO 09 Polish Video Tour

WRO 09 Polish Video Tour, wybór prac artystów polskich z konkursu Biennale WRO 09 stanowiący część obszernego programu WRO 09 Expanded Tour, przynosi obraz aktualnego polskiego wideo, różnorodnego i pełnego nowych energii. Obok najnowszych prac Adama Abla, Piotra Bosackiego, Angeliki Fojtuch, Marcina Giżyckiego, Joanny Hoffman i Piotra Jarosa, zawiera prace artystów najmłodszych, jeszcze przed dyplomem. Są to: Filip Chrobak, Michał Piotrowski, Mateusz Sadowski, Jan Szewczyk i Przemysław Węgrzyn, którzy na zwracającym uwagę poziomie i niezwykle oryginalnie wykorzystują wideo jako narzędzie rejestracji.

WRO 09 Expanded Tour to przygotowany przez dyrektora artystycznego, Piotra Krajewskiego, zestaw prezentujący najciekawsze prace międzynarodowego programu Biennale Sztuki Mediów WRO, które w maju i czerwcu 2009 po raz 13. odbyło się we Wrocławiu. Podczas WRO 09 zaprezentowano ponad 300 dzieł zrealizowanych w ciągu ostatnich dwóch lat. Spora ich część miała podczas Biennale swoje światowe premiery, zaś większość z nich pokazana została w Polsce po raz pierwszy.

Program pokazu:

Marcin Giżycki, 106 Olney Street, PL 2007, 4:45
Adam Abel, Affirmation, PL 2008, 2:33
Michał Piotrowski, Rodzina, PL 2007, 4:16
Piotr Bosacki, Film o Kostuchu, PL 2008, 2:50
Filip Chrobak, Złoto, PL 2007, 3:50
Angelika Fojtuch, Inne miasto, inne życie, 2008, 5:20
Przemysław Węgrzyn, 11.11, PL 2007, 3:35
Mateusz Sadowski, Tao Te Ching, Rozdział 18, PL 2008, 5:17
Jan Szewczyk, Transpozycjonowanie, PL 2008, 3:36
Joanna Hoffman, Secret Life, PL 2008, 11:05
Piotr Jaros, Rejs do Krakowa, PL 2008, 10:40

english

WRO 09 Polish Video Tour is a selection of works of Polish artists from Bienniale WRO 09 competition which is a part of a greater programme WRO 09 Expanded Tour and an image of current Polish video – diverse and full of new energy. Besides the latest works of Adam Abel, Piotr Bosacki, Angelika Fojtuch, Marcin Giżycki, Joanna Hoffman and Piotr Jaros, it also contains works of the youngest artists before their graduation. These are Filip Chrobak, Michał Piotrowski, Mateusz Sadowski, Jan Szewczyk and Przemysław Węgrzyn. They use video as a recording tool at a remarkable level.

WRO 09 Expanded Tour is a programme prepared by Piotr Krajewski, WRO's artistic director, presenting the most interesting works from the thirteenth international WRO Media Arts Biennale, which took place in May and June 2009 in Wroclaw. Over 300 works created during the last two years were featured at the WRO 09 Biennale; the festival was the world premiere for many of them, and the Polish premiere for the vast majority.

Programme:

Marcin Giżycki, 106 Olney Street, PL 2007, 4:45
Adam Abel, Affirmation, PL 2008, 2:33
Michał Piotrowski, Rodzina, PL 2007, 4:16
Piotr Bosacki, Film o Kostuchu, PL 2008, 2:50
Filip Chrobak, Złoto, PL 2007, 3:50
Angelika Fojtuch, Inne miasto, inne życie, 2008, 5:20
Przemysław Węgrzyn, 11.11, PL 2007, 3:35
Mateusz Sadowski, Tao Te Ching, Rozdział 18, PL 2008, 5:17
Jan Szewczyk, Transpozycjonowanie, PL 2008, 3:36
Joanna Hoffman, Secret Life, PL 2008, 11:05
Piotr Jaros, Rejs do Krakowa, PL 2008, 10:40

Very
Teatr Porywacze Ciał

Teatr Porywacze Ciał to jedna z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. Powstał w 1992 roku we Wrocławiu. Został założony przez ówczesnych studentów Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej – Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka.

W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami popkultury, kpią z nich, przedrzeźniają, a jednocześnie pokazują, jak dalece są przez nie ukształtowani. Cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki zaczerpnięte z innych dziedzin sztuki. Świadomie posługują się parodią i pastiszem, wykorzystują znaki i symbole kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów, ekscentryków. Znakiem rozpoznawczym Porywaczy Ciał jest \fotografia kobiety z monstrualnie wielkim biustem, postaci z filmu „Casanova” Federico Felliniego. Styl Felliniego jest bowiem bliski praktyce Porywaczy: łamanie tabu i estetycznych przyzwyczajeń, niewybredny humor, surrealizm, seksualność.

Skład zespołu: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska

„VERY” to solowy projekt Macieja Adamczyka. Bohaterem spektaklu jest chłopak zatrzymany podczas uprawiania joggingu i umieszczony w pokoju przesłuchań. Próbuje nas rozbawić, potem obrazić, by w końcu wyrzucić z siebie wszystko to, czego słuchać nie lubimy. W tym mrocznym świecie jest kilka elementów, dzięki którym widz może go dla siebie „oswoić” – tekst, z rozpoznawalnymi cytatami z kultury masowej, bardzo aktualny temat (bohater jest przetrzymywany w angielskim więzieniu i jest „polaczkiem”), i spora dawka zdrowego śmiechu.

english

Teatr Porywacze Ciał / Body Snatchers Theatre was founded in 1992 by Katarzyna Pawlowska and Maciej Adamczyk in Wrocław. The company is one of the most interesting phenomena to emerge out of today’s modern theatre in Poland.

In their performances, the artists consciously use the strategy of parody and pastiche, signs and symbols of modern culture; they confront literary texts with vulgarisms, masterpieces with kitsch, quotations from literary culture with quotations from pop culture. They are contemporary mannerists, acquainted with the attitude of ironists, provocateurs and eccentrics. The distinctive feature of Teatr Porywacze Ciał is the photo of a big busted woman [an actress Chesty Morgan], the character of "Casanova" film by Federico Fellini. The style of Fellini who is considered a contemporary mannerist too, is close to the practice of the company which consists of breaking up taboos and aesthetic habits, using humour as an indiscriminate bludgeon; surrealism, sexuality.

The team: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska

‘VERY’ is a solo project by Maciej Adamczyk. The main character of the play is stopped while jogging and placed in an interrogation room. He tries to amuse us, then to insult us and eventually he comes clean about everything that we do not like to hear. In this dark world, there are several elements thanks to which the viewer can "tame" him: a text with recognizable quotes from mass culture, a very current issue (the character is being held in an English prison, and is a Pole), and a healthy dose of laughter.

Kucz / Kulka - Sleepwalk

Gaba Kulka często jest nazywana rewelacją alternatywnego popu. Konrad Kucz z kolei jest weteranem brzmień elektronicznych i ambientowych, któremu udało się brylować także na scenie klubowej (Futro). Wreszcie producent - Bogdan Kondracki, to jeden z najważniejszych rozgrywających na łonie rodzimej muzyki rozrywkowej. Odpowiadał między innymi za produkcję albumów Ani Dąbrowskiej i Moniki Brodki i hitów takich, jak „Trudno tak” duetu Bartosiewicz/Krawczyk, znany także z zespołu Kobong.

Co mogło powstać w efekcie spotkania trzech utalentowanych, ale i odległych od siebie muzycznie osobowości? Album, który ma szansę pogodzić tych, którzy w muzyce szukają przyjemności i tych spragnionych prawdziwej sztuki. Sleepwalk to przepiękne, oparte na starych brzmieniach, muzyczne pejzaże to ozdabiane, to dekonstruowane przez niewiarygodny głos Gaby Kulki. To muzyka snująca się między wodewilem i ambientem, a najlepszymi nawiązaniami do brzmień zachodnich – współczesnych (Cocorosie), czy klasycznych (Cocteau Twins).

Kucz i Kulka nie pozwalają się nudzić. Potrafią sprawić, że poczujecie się jak w Motown w latach 60, by za moment dać się ponieść klimatowi ze starego filmu. Namalują senny dźwiękowy pejzaż, by chwilę później utopić go w cyrkowo - waitsowskim szaleństwie. 40 minutowy Sleepwalk to muzyka odważna, nie bojąca się czerpać z wielu sprawdzonych źródeł, a jednocześnie pełna rzadko na naszym gruncie spotykanej oryginalności. Nie ma tu miejsca dla tępego podążania za modą, efektownych pseudoartystycznych tricków, silenia się na cokolwiek. Kucz i Kulka nie zagrają tak, jakbyście chcieli – przeciwnie, wciągną was w wir własnych poszukiwań. Ta podróż odbędzie się na ich warunkach. I to bodaj jest największym atutem albumu.

Ważną rolę gra tu też produkcja. Pełna oddechu, niebanalnych pomysłów, ale i zamiłowania do ciepłych akustycznych brzmień, czaruje i zaskakuje. Magia talentu Bogdana Kondrackiego nagradza pilnego słuchacza. Pozwala mu za każdym razem odkrywać nowe wątki i niuanse.

Ale Sleepwalk, to także niebanalne teksty. I, co również jest na naszej scenie ewenementem, doskonale po angielsku zaśpiewane przez Gabę Kulkę. A wokalistka podaje nam je w całej gamie swoich ogromnych wokalnych talentów: od szeptu, przez śpiew, aż po wrzask. I to wszystko z bezbłędnym, naturalnym feelingiem. Jej żywiołowość skontrastowana z przestrzeniami kreowanymi przez Konrada Kucza daje efekt piorunujący. To wszystko składa się na album, który z pewnością zawalczy o najwyższe laury polskiego muzycznego businessu, a jednocześnie dogodzi słuchaczowi wymagającemu, szukającemu w muzyce więcej niż tylko ładnej melodii. A pomyśleć, że to wszystko zaczęło się skromnie... Od samplowania starych płyt, trzasków i szumów taśmy filmowej…

english

Gaba Kulka is often referred to as a revelation of alternative pop. Konrad Kuch, on the other hand, is a veteran of electronic-ambient sounds, who has also appeared on a club scene (Futro). Finally, Bogdan Kondracki, a producer, is one of the most important figures if it comes to Polish pop music scene. He has been responsible for the production of some of the biggest stars launching Ania Dabrowska’s and Monika Brodka’s albums and the hit song ‘Trudno tak’ by Bartosiewicz / Krawczyk duet. He is also known from the Kobong band.

What could have been the result of meeting of three such talented artists yet so different from each other? The album which has a chance to reconcile those looking for the entertainment in music and those looking for pure art.

Sleepwalk can be described as a set of beautiful, musical landscapes echoing the past, decorated with an amazing voice of Gaba Kulka. It’s a music spinning between vodevil and ambient with the best references to the western sounds of modern Cocorosie or classical Cocteau Twins. Kucz and Kulka can make you feel as if you were in Motown in the 60s, the other moment you become enchanted by the climate of an old film. They will paint the landscape of sleepy sounds just to drop it in a circus, waits-like madness. They will not play as you would want them to, to the contrary, they will drag you into their own search of beauty. This journey will take place under their conditions. And that’s probably the biggest asset of the album. Production plays its role here too. Full of air, extraordinary ideas, but also warm acoustic sounds. A diligent listener is awarded by the magical talent of Bogdan Kondracki. Every time it lets you to discover new motives and nuances.

Sleepwalk is also about not trivial lyrics. The singer presents the whole range of vocal skills: from whisper, through singing, and even scream, everything served in a flawless way. Her spontaneous nature contrasted with the spacious visions created by Konrad Kucz gives an outstanding effect. And it all started so modestly…from sampling old records, crackles and hums of a film tape…

Phantomysteria
Teatr Novogo Fronta (CZ / RU)

Teatr Novogo Fronta został założony 1994 r. w Sankt Petersburgu, od 1995 roku na stałe działa w Pradze. Należy do nowej fali teatru eksperymentalnego, którego głównym medium ekspresji jest ciało aktora i przestrzeń gry. Teatr zaliczany jest do czołówki europejskich teatrów alternatywnych. Jest stałym bywalcem najważniejszych festiwali teatralnych, takich jak: Międzynarodowy Festiwal Teatrów Alternatywnych Arena, Konferencja Tańca Współczesnego w Bytomiu czy Edinburgh Fringe Festiwal, gdzie niejednokrotnie zdobywał najwyższe nagrody, m.in. za spektakl „Phantomysteria”.

Krytycy opisują ich pracę jako gorzką taneczną groteskę, podzielony taniec , niekiedy porównują ich ruch sceniczny z tańcem butoh. Cechami charakterystycznymi teatru, stanowiącymi o jego niepowtarzalnym charakterze, są rozmach, różnorodność i kreatywność zarówno scenicznych jak i ulicznych prezentacji. Spektakle Teatru Novogo Fronta tworzą obrazy na granicy mistycyzmu i abstrakcji. Ich siłą napędową jest akcja, improwizacja i napięcie wzmocnione śmiesznością ludzkiej tragedii.

"Phantomysteria" jest swoistym uderzeniem w widza. Budowany na skrajnościach, w wielu momentach okrutny, nieprzyjemny, zgrzytliwy, zanurzony jednocześnie w atmosferze absurdalnej zabawy, stara się dotrzeć do źródła naszych lęków, zarówno na poziomie dyskursu publicznego jak i osobistych przeżyć jednostki. Widzowie są uczestnikami apokaliptycznego karnawału. Sytuacja zagrożenia wyzwala szaleństwo, które jednak jest podszyte głęboką świadomością rzeczy podstawowych - anarchia i chaos są tak naprawdę przywróceniem pierwszego porządku, powrotem. Oczyszczeniem umysłu.

english

Teatr Novogo Fronta was established in 1994 in St. Petersburg (Russia). Since 1995 it has been working in Prague. It belongs to the new wave of experimental theatre whose main medium of expression is the actor’s body and the space of event. It’s been considered to be the one of the best alternative theatres in Europe. It is a habitué of the most import theatre festivals such as: International Festival of Alternative Theatre Arena, Contemporary Dance Conference in Bytom, Fringe Festival in Edinburgh. Many times, it’s been awarded with top awards for ‘Phantomysteria’.

Theatre critics describe their work as "bitter dance grotesque," "divided dance." Sometimes they compare their movement act to butoh. Characteristic features of Novogo Fronta Theatre constituting its unique character are verve, variety and creativity during their performances both on stage and in the streets. Performances of Novogo Fronta Theatre are constructed from images which stand on the frontier between mysticism and abstraction. The main force is the action, improvisation and tension amplified by the ridiculousness of human tragedy.

‘Phantomysteria’ is a real blow to the viewer. A spectacle is built on extremes, many times cruel, unpleasant, rasping, immersed in an atmosphere of absurd fun; it tries to reach the source of our fears, both at the level of public discourse and personal experiences of the individual. Viewers participate in an apocalyptic carnival. Emergency situation triggers the madness which is lined with a deep awareness of the basic things - anarchy and confusion are really the restoration of the first order. Cleansing the mind.

Jasna Liryka Toxic Show

JASNA LIRYKA jest jedynym z nielicznych zespołów w Polsce, dla którego scena to coś więcej niż muzyka. Ich występy to bardzo dopracowane muzyczno-teatralne SHOW. Fotoz Muz i Rastamaniek, swobodnie poruszają się wśród różnych styli czarnej muzyki. Łączą uliczny rap, jamajskie reggae oraz charakterny dancehall - tworząc unikalny, samozwańczy styl - RAPEGGAEHALL. To przede wszystkim dwa charyzmatyczne wokale, szybkie i energetyczne utwory, oraz chwytliwe refreny na połamanych bitach. Trudno ich nie rozpoznać - czarne oldschoolowe okulary, błyszczące kajdany na szyi to ich nieodłączny wykręcony image. Efekty audio-wizualne, będące nieodłącznym elementem JASNA LIRYKA SHOW przenoszą publiczność w świat, w którym absurd miesza się z rzeczywistością. Cały spektakl jest kontrolowany i reżyserowany przez tajemniczy głos Szefa, który zarządza wokalistami jak marionetkami, stawiając ich nieraz w trudnych i wstydliwych sytuacjach. Częstokroć kontrowersyjne, choć zawsze pozytywne numery, porywają publikę w świat muzyki, w świat wkrętek, w świat JASNA LIRYKA SHOW.

www.myspace.com/jasnaliryka

english

JASNA LIRYKA is probably the only one band in Poland for whom the scene is more than just music. Their performances are very elaborate musical-theater SHOWS. Fotoz Muz and Rastamaniek move freely among different styles of black music. They combine a street rap, Jamaican reggae and dancehall creating a unique, self-proclaimed style RAPEGGAEHALL. Two charismatic vocals, quick and energetic songs and catchy choruses on the broken bits... It is difficult not to recognize them - black old school sunglasses and shiny chains around their necks are their inherent twisted image.

Visual effects, an integral part of the JASNA LIRYKA SHOW band, take the audience into the world where the absurd mixes with reality. The whole show is controlled and directed by the mysterious voice of the Boss who manages singers as puppets often placing them in difficult and embarrassing situations. Often controversial but always positive numbers take the audience into the world of music, the world of lyrics of JASNA LIRYKA SHOW.

Moving Reality - Georgian video Art

Moving Reality jest pierwszym znaczącym wydawnictwem podejmującym próbę całościowego ujęcia zjawiska gruzińskiego wideo-artu. Wideo-katalog został przygotowany przez Fundację New Art Union, a jego kuratorami są Rusiko Oat i Iliko Zautashvili. W filmach gruzińscy artyści poruszają tematy ściśle związane ze sztuką i procesem tworzenia oraz postrzegania rzeczywistości. Wypowiadają się także na tematy związane z kulturą i społeczeństwem, nie omijając przy tym tematu wpływu na człowieka historii czy polityki.

Pierwsze filmy wideo pojawiły się w Gruzji już w latach 70. I chociaż w radzieckiej rzeczywistości elektroniczne możliwości były bardzo ograniczone, niesformalizowane grupy artystów prowadziły eksperymentalne działania, badając bogactwo form wyrazu, jakie dawała nowa technika. Rozwój wideo nastąpił w latach 90. Dzięki działalności kilku artystów, wideo art stał się jednym z najpopularniejszych zjawisk i trendów współczesnej sztuki gruzińskiej.

Filmy z napisami w języku angielskim.

Program pokazu:

a very long poem about a very big secret, Sofia Cherkezishvili, 1’45’’
Drawing Factory, Leo Cox & Koka Ramishvili, 3’57’’
bez tytułu (Fs), ANaMALIA Presents, 2'23''
Good Morning, Koka Ramishvili, 5’50’’
bez tytułu, Niko Tsetskhladze, 2’34’’
Hate & Love, Koka Ramishvili, 1’12’’
Hero, Kote Jincharadze, 3’04’’
bez tytułu, Niko Lomashvili, 2’45’’
bez tytułu, Niko Tsetskhladze, 2’10’’
Niczego, Anna Rjaboszonko, 3’
Playing War, K. Sulaberidze, 2’40’’
Protect me, Sofia Cherkezishvili, 2004, 1’30’’
bez tytułu, Tea Telia, 4’10’’
Render, Galaktion Kintsurashvili, 2004, 0’50’’
Seduction, David Chikhladze, 2004, 7’20’’
bez tytułu, Temo Javakhishvili, 3’55’’
bez tytułu, Temo Javakhishvili, 1’
The Story Of Furistiana (Mechanical Story), Tea Telia, 3’50’’
Time Disappears in Time, Iliko Zautashvili, 2002, 4’10’’
Turbaza, Manana Dvali, Bruce Allan, 2003, 8’
bez tytułu, Ushangi Khumarashvili, 1’10’’
Wall, Temo Javakhishvili, 1’
Way, Temo Javakhishvili, 0’50’’

www.newart.org.ge

english

Moving Reality is the first significant publishing house attempting to depict the phenomenon of Georgian video art in a holistic way. Video catalogue was prepared by New Art Union and its curators are Rusiko Oat and Iliko Zautashvili. In their films Gregorian artists raise the topics closely related to the art and the process of creation and the perception of reality. They also talk about the themes connected with culture and society, at the same time not avoiding the subject of the influence of history and politics on a man.

The first videos appeared in Georgia as early as in the 70s. And although in the Soviet reality electronic opportunities were very limited, non-formalised groups of artists conducted experimental activities, exploring the wealth of forms of expression which the new technique gave. The development of the video came in the 90s. Thanks to the efforts of several artists, video art has become one of the most popular phenomena and trends of contemporary Georgian art.

Films with the subtitles in English.

Programme of the show:

a very long poem about a very big secret, Sofia Cherkezishvili, 1’45’’
Drawing Factory, Leo Cox & Koka Ramishvili, 3’57’’
untitled (Fs), ANaMALIA Presents, 2'23''
Good Morning, Koka Ramishvili, 5’50’’
untitled, Niko Tsetskhladze, 2’34’’
Hate & Love, Koka Ramishvili, 1’12’’
Hero, Kote Jincharadze, 3’04’’
untitled, Niko Lomashvili, 2’45’’
untitled, Niko Tsetskhladze, 2’10’’
Niczego, Anna Rjaboszonko, 3’
Playing War, K. Sulaberidze, 2’40’’
Protect me, Sofia Cherkezishvili, 2004, 1’30’’
untitled, Tea Telia, 4’10’’
Render, Galaktion Kintsurashvili, 2004, 0’50’’
Seduction, David Chikhladze, 2004, 7’20’’
untitled, Temo Javakhishvili, 3’55’’
untitled, Temo Javakhishvili, 1’
The Story Of Furistiana (Mechanical Story), Tea Telia, 3’50’’
Time Disappears in Time, Iliko Zautashvili, 2002, 4’10’’
Turbaza, Manana Dvali, Bruce Allan, 2003, 8’
untitled, Ushangi Khumarashvili, 1’10’’
Wall, Temo Javakhishvili, 1’
Way, Temo Javakhishvili, 0’50’’

More Heart Core
Teatr Porywacze Ciał

Teatr Porywacze Ciał to jedna z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. Powstał w 1992 roku we Wrocławiu. Został założony przez ówczesnych studentów Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej – Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka.

W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami popkultury, kpią z nich, przedrzeźniają, a jednocześnie pokazują, jak dalece są przez nie ukształtowani. Cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki zaczerpnięte z innych dziedzin sztuki. Świadomie posługują się parodią i pastiszem, wykorzystują znaki i symbole kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów, ekscentryków. Znakiem rozpoznawczym Porywaczy Ciał jest \fotografia kobiety z monstrualnie wielkim biustem, postaci z filmu „Casanova” Federico Felliniego. Styl Felliniego jest bowiem bliski praktyce Porywaczy: łamanie tabu i estetycznych przyzwyczajeń, niewybredny humor, surrealizm, seksualność.

Skład zespołu: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska

”More Heart Core!”, wspólny projekt Adamczyka i Pawłowskiej. Mocny, ostry, dynamiczny, przewrotny i żywiołowy performance, wgryzający się obsesyjnie, i nie bez bólu, ale i oczyszczenia, w nasze mózgi i serca. Aktorzy mistrzowsko żonglują emocjami, aktualnymi tendencjami, prądami, modami i komediowymi chwytami. „W każdym z nas drzemie wściekły kundel, chcemy mu wyrwać kły, ale to nic nie da. Trzeba go szczerze pokochać ” – przekonują i wysyłają nas na terapię.

More Heart Core!” został uznany przez publiczność i krytykę za najciekawsze wydarzenie festiwalu MALTA 2009. Spektakl tylko dla widzów dorosłych.

Scenariusz, reżyseria oraz wszystko, co zobaczysz i usłyszysz: Katarzyna Pawłowska i Maciej Adamczyk.

english

Teatr Porywacze Ciał / Body Snatchers Theatre was founded in 1992 by Katarzyna Pawlowska and Maciej Adamczyk in Wrocław. The company is one of the most interesting phenomena to emerge out of today’s modern theatre in Poland.

In their performances, the artists consciously use the strategy of parody and pastiche, signs and symbols of modern culture; they confront literary texts with vulgarisms, masterpieces with kitsch, quotations from literary culture with quotations from pop culture. They are contemporary mannerists, acquainted with the attitude of ironists, provocateurs and eccentrics. The distinctive feature of Teatr Porywacze Ciał is the photo of a big busted woman [an actress Chesty Morgan], the character of "Casanova" film by Federico Fellini. The style of Fellini who is considered a contemporary mannerist too, is close to the practice of the company which consists of breaking up taboos and aesthetic habits, using humour as an indiscriminate bludgeon; surrealism, sexuality.

The team: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska

‘More Heart Core!’ Katarzyna Pawłowska and Maciej Adamczyk together on stage again. Strong, sharp, dynamic, perverse and exuberant performance gorges itself obsessively, not without pain, but also without purification on our brains and hearts. Actors masterfully juggle emotions, current trends, mainstreams, fashions and comic tricks. ‘In each of us lies dormant angry mongrel, we want to extract his fangs, but it's pointless. You have to love him sincerely’ – actors are convincing and sending us to a therapy.

Królestwo Szambali - Krzysztof "Leon" Dziemaszkiewicz

Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz - aktor, performer, choreograf. W latach 1987-1995 był tancerzem i asystentem choreografa w Teatrze Ekspresji w Sopocie. Brał udział we wszystkich realizacjach scenicznych i filmowych teatru.

Od 1995 roku prowadzi własny teatr PATRZ MI NA USTA, najpierw w Gdańsku, a od 1997 roku w Berlinie. Jako tancerz i choreograf współpracował z Berlińskim teatrem „Moving M3” i z Teatrem „Babcia Zosia”. Od 2005 roku współpracuje z zamieszkałą w Hamburgu Mariolą Brillowską. Na stałe związany jest z Sopockim Klubem SFINKS, dla którego tworzy choreografie, zdarzenia performatywne i happeningi.

W pracy scenicznej rzeczą dla niego istotną jest swobodna możliwość wyrażenia siebie. Nie pracuje w oparciu o literaturę, gotowe libretta. Stara się, by wypowiedź była w pełni czysta i osobista. W swych spektaklach posługuje się różnorodnymi formami ruchu, które są nośnikami ekspresji i emocji. W pracy twórczej Dziemaszkiewicza głównym tworzywem są emocje oraz otwartość. Widowiska Teatru powstają jako obrazy interdyscyplinarne, w których elementy takie jak: muzyka, plastyka, taniec, przestrzeń, napięcie wywołane grą tancerzy-aktorów, tworzą nową jakość. Trans-graniczna, trans-seksualna praca Dziemaszkiewicza ma na celu łączenie przeciwieństw. Stawianie pytań o granice pomiędzy zwierzęcością a człowieczeństwem czy boskością. Jego teatr sięga do przeczuć, instynktów, emocji. Dziemaszkiewicz to artysta żyjący swoją sztuką każdego dnia, wchodzący w rolę w życiu codziennym, jeden z najodważniejszych performerów w tej szerokości geograficznej łączący drag, rytuał, taniec, kabaret, itd. Wprowadza te elementy w codzienność. Teatr jest życiem i może zdarzyć się wszędzie. Artysta bezkompromisowy wobec ograniczeń społecznych jest tym kim sam chce siebie stworzyć, w imię wolności każdej jednostki ludzkiej. Nadrzędną wartością jest prawda.

Królestwo Szambali - W wielu krajach Azji istnieje mit o królestwie Szambali, które było źródłem kultury i cywilizacji obecnych społeczeństw azjatyckich. W tym oświeconym królestwie, gdzie zarówno władcy jak i obywatele byli mądrzy i łagodni, a jednocześnie pełni mocy, panował pokój i pomyślność. Podstawą wizji Szambali jest prosta lecz głęboka obserwacja, że jeśli chcemy ustanowić oświecone społeczeństwo, musimy w pełni zdać sobie sprawę z naszego ludzkiego potencjału. Tylko wówczas możemy ofiarować go innym i pomóc im.

english

Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz – actor, performer and choreographer. In years 1987-1995 he was a dancer and choreographer assistant at the Theatre of Expression in Sopot. He participated in all stage and movie projects of the theater.

Since 1995 he has run his own theater PATRZ MI NA USTA, at the beginning in Gdansk, and since 1997 in Berlin. As a dancer and choreographer he collaborated with the Berlin theater "Moving M3” and „Babcia Zosia” Theatre. Since 2005,he has been working with Mariola Brillowska, who lives in Hamburg. He works for the Sopot SFINKS Club creating the choreography, performances and happenings.

A free opportunity to express oneself is the most important part of stage work for him. He does not work on the base of literature, ready-made librettos. He tries to make an utterance completely pure and personal. In his performances, he uses various forms of motion which convey expression and emotions. In the Dziemaszkiewicz’s creative work, a main material are emotions and openness. Theatre performances are created as interdisciplinary images in which elements such as music, art, dance, space, tension caused by dancers/actors’ game, create a new quality. Trans-border and trans-sexual Dziemaszkiewicz’s job is to combine the opposites. Asking questions about the boundaries between bestiality and humanity or divinity. His theater reaches the feelings, instincts, emotions. Dziemaszkiewicz is an artist living his art every day, daily getting into a role, one of the bravest performers in this latitude combining drag, ritual, dance, cabaret, etc. He introduces these elements to everyday life. Theatre is life and can happen anywhere. An uncompromising against the social restrictions artist is who he wants to establish himself in the name of freedom of each human individual. The principal value is the truth.

The Shambalas’ Kingdom – In many Asian countries there is a myth about the kingdom of Shambhala, which was the source of culture and civilizations of contemporary Asian societies. In this enlightened kingdom, where both the rulers and citizens were wise and gentle, yet full of force, there was peace and prosperity. The basis of the Shambhalas’ vision is a simple but profound observation that, if we want to establish enlightened society, we must fully realize our human potential. Only then we can offer it to others and help them.

Videobraker

Piotr Bejnar + Michał Mierzwa to świeży twór polskiej sceny audiowizualnej. Michał odpowiada za wizualną stronę projektu, natomiast Piotr za sferę muzyczną. Ich głównym celem jest stworzenie projektu, którego efektem będzie zależność obrazu od dźwięku, jak również dźwięku od obrazu. Chcą stworzyć strukturę, która stanie się pełna jedynie przy uwzględnieniu obu tych form. Przez pół roku współpracy zagrali w ramach Antistatic Family m.in na: "Transvizualia Festival" w Gdyni, Festiwalu "Młodzi i Film" w Koszalinie, "Vivisesja Festival" w Poznaniu, "Candid Audiovisual Festival" w Gnieźnie.

Piotr Bejnar (Open Concept rec./Easybooking.pl/Olsztyn)
Producent, live-performer, animator kulturalny, dj, grafik komputerowy, jedna z najbardziej ekscentrycznych postaci polskiej sceny klubowej. Już jako 16-latek zainteresował się matematycznym rozkładem utworów muzycznych. Jako live-performer eksperymentuje z różnorodnymi nowatorskimi technikami grania na żywo, prezentując pełne spektrum wyszukanych brzmień.

Michał Mierzwa(Antistatic Family / Poznań)

Michał Mierzwa, absolwent ASP w Poznaniu. Członek grupy audiowizualnej Antistatic Family, postać wyróżniająca się na polskim rynku. Wizualizacje na żywo to tylko jedna z przestrzeni jego aktywności. Z powodzeniem działa także na polu grafiki i identyfikacji wizualnej: współtworzył studio kreatywne Uniforma, jest autorem elementów identyfikacji wizualnej dla TVP Kultura, realizowanego przez TVP2 Sopot Hit Festiwalu, czy Festiwalu Filmów Krótkometrażowych Short Waves. Od lat aktywnie wpływa na polską kulturę, odpowiada bowiem za oprawę wizualną i merytoryczny rozwój polskiej edycji Festiwalu Future Shorts i Festiwalu Nowych Zjawisk Audiowizualnych Vivisesja.

www.antistaticfamily.com

www.myspace.com/piotrbejnar

www.myspace.com/x_mierzwa

english

Piotr Bejnar + Michał Mierzwa is the fresh creation of Polish audio-visual stage. Michał is responsible for the visual side of a project, whereas Piotr for its musical sphere. Their main aim is to create a project of which effect will be the dependence of a picture from a sound and vice versa. They want to form a structure which will become complete only when those two forms meet. During their six months long co-operation, they performed as Antistatic Family at Transvizualia Festival in Gdynia, ‘Młodzi i Film’ Festival (The Young and Film Festival) in Koszalin, Vivisesja Festival in Poznań, Candid Audiovisual Festival in Gniezno.

Piotr Bejnar (Open Concept rec./Easybooking.pl/Olsztyn)
A producer, live-performer, culture animator, dj, graphic designer, one of the most eccentric persons of Polish club scene. As a 16-year-old he was interested in mathematical arrangement of music. As a live-performer he experiments with various innovative techniques of live performance presenting the full spectrum of sophisticated sounds.

Michał Mierzwa(Antistatic Family / Poznań)

A graduate of Academy of Fine Arts in Poznań. A member of audio-visual group Antistatic Family, a distinguishable person on the Polish market. Live visualizations is just one part of all his activities. He is also very successful in the field of graphic and visual identification. He co-created a creative studio Uniforma; his an author of elements of visual identification for TVP Kultura, Sopot Hit Festival realized by TVP2, and Short Waves Festival (Short Films Frestival). For many years he has been influencing Polish culture because he has been responsible for both visuals and development of Polish edition of Future Shorts Festival and Vivisesja Festival – a Festival of New Audio-visual Phenomena.

Kocham Kino / Chacun son Cinema

czas trwania:119'
reżyseria: Lars Von Trier, David Cronenberg, Atom Egoyan, Teo Anelopulos, Olivier Assayas, Bille August, Jane Campion, Youssef Chahine, Chen Kaige, Jean-Pierre & Luc Dardenne, Manoel de Oliveira, Raymond Depardon, Amos Gitai, Hou Hsiao-Hsien, Aki Kaurismaki, Zhang Yimou, Ken Loach, Alejandro Gonzalez Inarritu, Abbas Kiarostami, Takeshi Kitano, Andriej Konczałowski, Claude Lelouch, Nanni Moretti, Roman Polański, Raoul Ruiz, Walter Salles, Elia Suleiman, Tsai Ming-Liang, Wang Kar Wai, Gus Van Sant, Wim Wenders

„Kocham Kino” to swoisty hołd złożony kinu i towarzyszącej mu magicznej atmosferze, który powstał na 60’ te urodziny festiwalu w Cannes. Akcja każdej z 3 minutowych nowel jest w jakiś sposób związana z kinem. Nie tylko jako budynkiem, ale także z emocjami, których kino dostarcza. Zadaniem każdego z filmowców było ukazanie swoich odczuć związanych z chodzeniem do kina. Skromny budżet miał zmusić reżyserów nie tylko do bycia szczególnie kreatywnymi, nieprzewidywalnymi, zabawnymi, czułymi, cynicznymi, kontemplacyjnymi, poruszającymi lub prowokującymi, ale również do bycia bardziej przystępnymi i śmiałymi. Najwięksi reżyserzy współczesnego kina w jednym filmie - to marzenie każdego kinomana!

www.bestfilm.pl

english

TO EACH HIS OWN CINEMA/ CHACUN SON CINEMA, an anthology film

duration: 119’
Directed by: : Lars Von Trier, David Cronenberg, Atom Egoyan, Teo Anelopulos, Olivier Assayas, Bille August, Jane Campion, Youssef Chahine, Chen Kaige, Jean-Pierre & Luc Dardenne, Manoel de Oliveira, Raymond Depardon, Amos Gitai, Hou Hsiao-Hsien, Aki Kaurismaki, Zhang Yimou, Ken Loach, Alejandro Gonzalez Inarritu, Abbas Kiarostami, Takeshi Kitano, Andriej Konczałowski, Claude Lelouch, Nanni Moretti, Roman Polański, Raoul Ruiz, Walter Salles, Elia Suleiman, Tsai Ming-Liang, Wang Kar Wai, Gus Van Sant, Wim Wenders

‘To Each His Own Cinema’ is every cinema goer dream come true! This is an artistic meeting of the greatest directors of the contemporary cinema. Each of them has created a 3-minute long impression of the cinema as a way of paying homage to this magical place. The initiator of the film Gilles Jacob (a director and chief programmer of the Cannes Film Festival) noticed that low budget had forced the directors not only to creativity, but also to produce their works in a certain way so that they are even more shocking, funny, sensitive, cynical, touching, provoking…

Imigranci (Słodkie życie L.A.)

reż. Gábor Csupó, Węgry / USA, 2008
czas trwania: 78’

Do Ameryki imigruje dużo więcej ludzi niż do innych krajów na całym świecie. Dlaczego? Czy dlatego, że kochają hot dogi i hamburgery? A może dlatego, że chcą spotkać Snoop Doggy Dogga czy mieć szansę zobaczenia Pameli Anderson? Być może. Pewne jest natomiast, że wszyscy imigranci jadą do Stanów Zjednoczonych w pogoni za amerykańskim snem… Film jest zwariowaną komedią, Gábora Csupó, światowej sławy animatora, urodzonego w Budapeszcie, który swoją karierę rozpoczął w słynnym studio Pannonia. Po ucieczce z komunistycznej ojczyzny w 1975 r. wyjechał do Hollywood. Na początku pracował jako animator w słynnym studio Hanna Barbera. Wkrótce założył z żoną własne studio, zajmujące się projektowaniem, nadzorem i animowaniem reklam telewizyjnych, filmów promujących stacje telewizyjne, czołówek filmowych i wielu innych. W 1988 r. w studio Klasky - Csupó powstali The Simpsons/Simpsonowie - olbrzymi sukces filmu przyniósł tandemowi światowy rozgłos i dwa razy z rzędu nagrody Emmy. W kolejnych latach animowana seria Rugrats otrzymała rangę najbardziej popularnego dziecięcego show w Stanach Zjednoczonych. Sławę zdobywają także inne animowane serie, które produkują dla różnych stacji telewizyjnych, takie jak: Duckman (1994), Aaahhh!!! Real Monsters (1994 – 1998), Santo Bugito (1995), Rocket Power (1999-2004), The Wild Thornberrys (1998-2002) czy As Told By Ginger (2000, trzy razy nominowana do nagrody Emmy). Imigranci to pierwszy w pełni autorski długometrażowy film animowany węgierskiego reżysera, który jest laureatem wielu nagród, nominacji i wyróżnień. Pokaz zorganizowany przy współpracy z DKF „ROTUNDA” i Festiwalem ETIUDA & ANIMA w Krakowie.

www.klaskycsupo.com

english

Immigrants (L.A. Dolce Vita)

Directed by: Gábor Csupó, Hungary/USA, 2008
duration: 78’

What brings the immigrants from all over the world to America? Do they love hot-dogs and hamburgers? Do they want to meet Snoop Doggy Dog or Pamela Anderson? They go to the United States following the American dream… At least Gábor Csupó claims so in his crazy comedy ‘Immigrants’. This is the first feature animated film of Hungarian director, the creator of ‘The Simpsons’.

World famous animator started his career in Pannonia Studio in Budapest. In 1975 he went to Hollywood where he worked in famous Hanna Barbera Studio. Soon, together with his wife, he established his own studio called Klasky – Csupó. He began from animating TV commercials; in 1988 he realized well-known series ‘The Simpsons’. The film brought him world publicity and two Emmy Awards in a row. Other series such as ‘Duckman’ (1994), ‘Aaahhh!!! Real Monsters’ (1994-1998), ‘The Wild Thornberrys’ (1998-2002), ‘Rocket Power’ (1999-2004) became famous too.

Show organised with the co-operation of DKF „ROTUNDA”and ETIUDA & ANIMA Festival in Cracow

ŻYCIE BEZ GABRIELLI FERRI/ ELU ILMA GABRIELLA FERRITA

reż. Olga Pärn, Priit Pärn; Estonia 2008, 44’
film dla widzów od lat 15

Mężczyznę i kobietę łączy burzliwe życie miłosne, wypełnione erotycznym napięciem i despotyczną pasją. Dramatyczna, zabarwiona czarnym, surrealistycznym humorem historia o miłości, zamkniętych drzwiach, bezimiennym złodzieju, rannym bocianie, zagubionym laptopie i wirtualnych prostytutkach... Nie ma w nim tylko tytułowej Gabrielli Ferri, słynnej, zmarłej tragicznie, włoskiej piosenkarki.

Styl Priita Pärna to czarny humor, zabawny surrealizm, wielowarstwowość, ironia i niepowtarzalna grafika. Od 2008 r. jest on członkiem Europejskiej Akademii Filmowej oraz laureatem niezliczonej ilości nagród na festiwalach filmowych. Najnowszy obraz Priita Pärna powstał we współpracy z jego nową życiową partnerką Olgą Pärn (wcześniej Marchenko), która urodziła się w Mińsku na Białorusi. W latach 1996-2003 pracowała w sekcji animacji studia Belarusfilm jako scenograf i animator, specjalizując się w animacji piaskiem.

Pokaz zorganizowany przy współpracy z DKF „ROTUNDA” i Festiwalem ETIUDA & ANIMA w Krakowie.

english

"Life Without Gabriella Ferri"/ ELU ILMA GABRIELLA FERRITA

Olga Pärn, Priit Pärn; Estonia 2008, 44’
a film suitable for people over 15

A man and a woman are connected by eventful love life full of erotic tension and despotic passion. Dramatic, tinged with black surrealistic humour story about love, locked doors, faceless thief, wounded stork, lost laptop and virtual prostitutes... There is no Gabriella Ferri – a famous Italian singer who died tragically.

Priit Pärn’s style is characterized by black humour, playful surrealism, multilayer, irony and a unique graphic style. Since 2008 he has been a member of European Film Academy and the winner of numerous prizes at many film festivals. The latest Pärn’s film was made in co-operation with his partner Olga Pärn (Marchenko) who was born in Minsk, Belorussia. In years 1996-2003, she worked in animation section of Belarusfilm film studio as a stage designer and animator specialized in sand animation.

Show organised with the co-operation of DKF „ROTUNDA”and ETIUDA & ANIMA Festival in Cracow

Tożsamość

Grupa Przejściowa i ILO&friends

Jeśli nie wiesz, kim jestem
A ja nie wiem, kim jesteś Ty
Światem rządzić będą prawa
Stworzone przez innych (…).

(William Stafford)

Choreografia: Karolina Garbacik
Wykreowali i tańczą: Grupa Przejściowa w składzie: Dorota Baranowska, Adam Bartoszewicz, Julia Dondziło-Grześ, Joanna Gierasimiuk, Agnieszka Wiszowata; gościnnie: Ziemowit Bogusławski.
Muzyka: ILO&friends w składzie: Ilona Karpiuk, Andrzej Grześ, Andrzej Popławski, Marcin Kochanowicz
Multimedia: Paweł Dudko
Realizacja: Podlaskie Stowarzyszenie Tańca, Studio Działań Kreatywnych DanceOFFnia.

„Tożsamość” to połączenie muzyki, tańca, teatru oraz sztuk wizualnych, to pewna idea, pod którą kryje się potrzeba rozmowy na ważne tematy, takie jak: tożsamość, tolerancja i szacunek dla drugiego człowieka. Artyści biorący udział w projekcie to dwa podlaskie bieguny kulturowe: Polacy z Białegostoku oraz Białorusini z Gródka i Hajnówki. Ta odmienność prowadzi do tworzenia wspólnej płaszczyzny artystycznej.

Zrealizowano przy wsparciu finansowym Marszałka Województwa Podlaskiego.

www.myspace.com/ilofriends

www.danceoffnia.pl

english

Identity

Grupa Przejściowa i ILO&friends

If you don't know the kind of person I am
and I don't know the kind of person you are
a pattern that others made may prevail in the world (…)

(William Stafford)

Choreography: Karolina Garbacik
Creators and dancers: Grupa Przejściowa consisting of : Dorota Baranowska, Adam Bartoszewicz, Julia Dondziło-Grześ, Joanna Gierasimiuk, Agnieszka Wiszowata; a guest appearance: Ziemowit Bogusławski.
Music: ILO&friends consisting of : Ilona Karpiuk, Andrzej Grześ, Andrzej Popławski, Marcin Kochanowicz
Multimedia: Paweł Dudko
Realisation: Podlaskie Stowarzyszenie Tańca (Podlasie Dance Association), Studio Działań Kreatywnych DanceOFFnia (DanceOFFnia – a Studio of Creative Actions)

‘Identity’ is a combination of music, dance, theatre and visual art. It is a certain idea of the need of a conversation about significant issues, such as identity, tolerance and a respect for another person. The artists taking part in this project are two cultural poles of Podlasie: Poles from Białystok and Bialorussians from Gródek and Hajnówka. Such a diversity leads to the creation of common artistic plane.

Reaslised with a financial support provided by the Marshal of the Podlaskie Voivodeship

Studium Teatralne S/T jest stowarzyszeniem istniejącym od 1997 roku na warszawskiej Pradze Południe, przy ulicy Lubelskiej 30/32. Dąży do zespolenia i samokształcenia grupy, która uważa za swoje powołanie doskonalenie się i zdobywanie wiedzy w sztuce teatru. Stawia sobie za cel pogłębianie i szerzenie poczucia prawdy artystycznej. Poprzez teatr dociera do najszerszego grona odbiorców, a zwłaszcza do młodego pokolenia.

Już od pierwszego spektaklu Studium skupiło na sobie uwagę krytyki, autorytetów teatru, a także licznego grona sympatyków sztuki scenicznej, których poruszyły przedstawienia zespołu. Komentując spektakle, mówiono o szczerym, niekoniunkturalnym przejęciu się problemami współczesności, w których centrum zawsze pozostaje człowiek poszukujący wyższego sensu; o szczególnej etyce pracy S/T, opartej na zespołowości i pełnym oddania wysiłku.

Studium Teatralne kilkakrotnie gościło na DSW, po raz pierwszy podczas XII edycji, a ostatnio w zeszłym roku ze spektaklem „Król Kier znów na wylocie”.

Linia powrotu

„Jako człowiek czuję, że jestem w długim i nieprzerwanym łańcuchu historycznego kontinuum, i czy tego chcę czy nie, noszę w sobie jego piętno i ślad. Nie zadaję już sobie pytań: kim jestem, kim mógłbym być... I choć moje życie ma pewien sens, staje się płytkie, jałowe i niezauważenie mija”.

Słowa te napisał do swojego przyjaciela, Antonio, bohater „Linii Powrotu”, ukazując istotę swojej jaźni – jej osobliwy kryzys duchowy. W domu Antonia było kilka książek: „Kapitał” Marksa, „Błyski Bengalu” Tagorego i „Burza” Szekspira. Dlaczego właśnie „Burza” Szekspira zafascynowała Antonia od najwcześniejszego dzieciństwa, a teraz kazała mu powtórzyć swoje dzieje, przypatrując się im, i zwierzyć przyjacielowi? Ponieważ dzieje jednego życia, splecione z „Burzą”, są dziejami świata, który, poprzez swoje postaci i napięcia między nimi, ukształtował Antonia.

Reżyseria: Piotr Borowski
Występują: Carolina Albano, Piotr Aleksandrowicz, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla

english

Studium Teatralne S/T is an association existing since 1997 in Praga Południe district of Warsaw in 30/32 Lubelska Street. The work of Studium Teatralne aspires to an integration and self-education of the group which considers self-perfecting and gaining knowledge of the art of the theatre as its calling. Studium Teatralne aims at deepening and spreading the feeling of an artistic truth by the art of the theatre, through reaching the broadest layers of the society - the young generation in particular.

Since the very first performance Studium has focused not only critics and theatre authorities attention on themselves, but also a numerous group of stage art sympathizers who were moved by Studium’s plays. Commenting on their performances, it was said that Studium Teatralne is characterized by their honest, unprofitable worrying about the problems of the modernity in the centre of which there is always a man seeking a higher meaning; by special work ethics based on teamwork and devoted effort.

Studium Teatralne has visited the DSW many times for the first time during the twelfth edition, and most recently last year with the performance of ‘Król Kier znów na wylocie’.

Linia powrotu

"As a man, I feel that I am in a long and unbroken chain of historical continuum, and whether I want it or not, I carry within myself its stigma and trade. I stopped asking myself questions : Who am I, who could I be ... And though my life has a certain meaning, it becomes shallow, barren and passes imperceptibly."

These words he wrote to his friend, Antonio, the character of ‘Linia Powrotu’, revealing the essence of his ego - its peculiar spiritual crisis. In Antonio’s house there were a few books: Marx’s ‘Capital’, Tagore’s ‘Flashes of Bengal’ and Shakespeare’s ‘The Tempest’. Why has the latter fascinated Antonio from his earliest childhood, and now told him to repeat his story, looking at it, and to confess to a friend? As the history of one life connected with ‘The Tempest’ is the history of the world which through its characters and the tensions between them has formed Antonio.

Director: Piotr Borowski
Cast: Carolina Albano, Piotr Aleksandrowicz, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla

Herminamező – Szellemjárás

reż. Péter Halász, Węgry 2006, film eksperymentalny
czas trwania: 77’

Niezwykły surrealistyczny film eksperymentalny, którego akcja rozgrywa się w 1956 roku, na obrzeżach parku w centrum Budapesztu. Słysząc wiadomości o nadejściu wojsk radzieckich mieszkańcy domu inwalidów uzbroili się. Wymaszerowali wzdłuż ulicy uzbrojeni w flagi i karabiny maszynowe. Następnie wykopali okopy i przygotowali pozycje strzelnicze w których oczekiwali wroga… Radzieckie czołgi dotarły do parku w nocy… To była trzecia wojna, którą przetrwały tylko cytrynowe drzewa i domy. Historia opowiada o wydarzeniach przed katastrofą, wydarzeniach po katastrofie oraz o samej katastrofie… Niesamowity poetycki film utrzymany w klimacie poetyckich dzieł alchemików obrazu Jana Švankmajera i Braci Quay.

Nagrody:

Syracuse International Film Festival: Best Experimental Film
37th Hungarian Film Week: Best Experimental Film
III Aranyszem Festival: Best cinematographer of experimental film

english

Herminamező – Szellemjárás

directed by Péter Halász, an experimental film, Hungary, 2006
duration: 77’

An unusual, surrealistic experimental film. Its story is set in 1956 in the park in the centre of Budapest. After they had heard the news about approaching Soviet army, the inmates of a home for disabled people marched on the street armed with flags and machine guns. They dug trenches, prepared shooting positions and waited for their enemy. Soviet tanks got to the park at night… It was the third war. Only lemon trees and houses have survived. The story is about the events before and after the disaster as well as the disaster itself… It is an amazing film kept in the poetic climate of works of alchemists of picture – Jan Švankmajer and the Quay Brothers.

Prizes:

Syracuse International Film Festival: Best Experimental Film
37th Hungarian Film Week: Best Experimental Film
III Aranyszem Festival: Best cinematographer of experimental film

Kurbas. Reconstruction
Grupa TanzLaboratorium (UA)

TANZLABORATORIUM niezależna grupa performatywna z Kijowa (Ukraina), utworzona w 2000 roku przez Larysę Venediktovą. Oryginalność TanzLaboratorium wynika ze sposobu traktowania ciała tancerza. Ważne jest nie to co powierzchowne, lecz to, co ukryte w głębi. Tak, jak człowiek zrzuca ubranie, tak tancerze za każdym razem pozbywają się swojej „kulturowej skóry”. W sposób desperacki próbują dotrzeć do tego, co w człowieku (w nich samych) najbardziej pierwotne - do „czystej egzystencji’, która pozwoli im znaleźć swoją nową tożsamość.

Kurbas. Rekonstrukcja.

Spektakl poświęcony 70 rocznicy egzekucji wybitnego ukraińskiego aktora i reżysera teatralnego Łesia Kurbasa. To wyjątkowa postać ukraińskiej sceny teatralnej – erudyta, obdarowany licznymi talentami, wszechstronnie wykształcony. Jego realizacje odznaczały się oryginalnością i nowatorstwem. Poszukiwał nowych form wyrazu dla dramatu ukraińskiego - współczesnego i klasycznego. Wsiewołod Meyerhold nazwał go najwybitniejszym reżyserem czasów Związku Radzieckiego, a Aleksander Dowżenko uważał za swojego nauczyciela. Kurbas skupiał wokół siebie krąg najbardziej znanych ukraińskich aktorów z lat 1920-1960, którzy, podobnie jak ich mistrz, studiowali Spenglera, Steinera i Platona.

W 1922 roku, wspierany przez dramaturga Mykołę Kulisza oraz artystę Wadima Mellera, założył swój najsłynniejszy filozoficzno-polityczny teatr "Berezil" (z siedzibą w Kijowie, później w Charkowie). Na jego scenie zrealizował wiele awangardowych spektakli, adresowanych do wyrobionego widza, wykorzystywał bowiem nowoczesne środki wyrazu, nie zawsze czytelne dla nieprzygotowanego odbiorcy.

W 1937 roku został zwolniony z funkcji dyrektora Teatru "Berezil" i przez pewien czas pracował w Teatrze Żydowskim na Małej Bronnej. Osądzony za działalność antyradziecką trafił na zesłanie. Wkrótce potem, razem z 1110 najwybitniejszymi Ukraińcami, został rozstrzelany na Sołowkach, w dwudziestą rocznicę Wielkiej Rewolucji Październikowej.

W roku 2009 spektakl „Kurbas. Rekonstrukcja” otrzymał Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu INFANT w Serbii.

www.kurbas.org.ua

english

TanzLaboratorium is an independent performance group from Kyiv, Ukraine, created in 2000 by Larissa Venediktova. TanzLaboratorium originality stems from the treatment of a dancer’s body. It is important not what is superficial, but what is hidden in the depths. As a man drops his clothes, so the dancers each time get rid of their "cultural skin". They desperately attempt to reach to what was in man (in themselves) the most original - the 'pure existence', which will allow them to find their new identity.

Kurbas. Reconstruction.

The performance devoted to the 70th anniversary of the execution of a prominent Ukrainian actor and theater director Łeś Kurbas. This is a unique figure of Ukrainian theater - an erudite, endowed with many talents, well-educated. His projects were characterized by originality and innovation. He was searching for new forms of expression of the Ukrainian drama - contemporary and classical. Vsevolod Meyerhold called him the greatest director of Soviet times, and Alexander Dovzhenko regarded him as his teacher. Kurbas gathered around him the best-known Ukrainian actors from the years 1920-1960, who, like their master, studied Spengler, Steiner and Plato.

In 1922, supported by the playwright Mykola Kulisz and the artist Vadim Meller, he founded his most famous philosophical and political theater "Berezil" (based in Kiev, then in Kharkov). On its stage he made many avant-garde performances addressed to sophisticated audience using modern means of expression not always understandable for an unprepared recipient.

In 1937, he was dismissed from a position of the director of the "Berezil" Theatre and for some time He worked at the Jewish Theater in Mała Bronna Street. Sentenced for anti-Soviet activities he was sent into exile. Shortly afterwards, together with 1110 the most prominent Ukrainians, he was shot dead in Sołowki on the twentieth anniversary of Great October Revolution.

In 2009 ‘Kurbas. Reconstruction’ won the Grand Prix at the INFANT Festival in Serbia.

AKHE Group – rosyjski teatr inżynieryjny

Grupa została założona w 1989 r. przez trzech członków byłego teatru Yes-No Borisa Ponizovskiego: Maksima Isaev’a, Pavla Semtchenko i Vadima Vasiliev’a. Ogłosiła się jako niezależna (pod względem stylu i formy), wykorzystując w spektaklach teatralnych elementy performance, filmu i sztuk pięknych. Teatr Akhe zaliczany jest do nurtu nazywanego „rosyjskim teatrem inżynieryjnym" lub „teatrem optycznym". Jego cechą charakterystyczną jest stosunek do przestrzeni, światła i dźwięku, które traktowane są jako istniejące niezależnie postacie sztuki, a także aktorów, pełniących jedynie funkcję operatorów. Główną rolę w przedstawieniach Akhe Group odgrywa bardzo precyzyjnie wykreowana rzeczywistość, składowa scenografii (czy raczej używanych na scenie przedmiotów-rekwizytów), światła, projekcji filmowych i działań aktorskich. Wszystkie te elementy poddawane są eksperymentom opartym na przewrotnej interpretacji praw fizyki. Akcja dramatyczna zostaje zastąpiona logicznym następstwem obrazów i sytuacji. Artyści Akhe są wynalazcami autorskiego teatru syntetycznego: jednocześnie skomplikowanego, subtelnego, efektownego i poruszającego emocjonalnie.

Akhe jest laureatem Rosyjskiej prestiżowej nagrody teatralnej Złota Maska i ikoną niezależnej sceny teatralnej w Moskwie oraz St. Petersburgu. Ten wyjątkowy zespół teatralny, zakorzeniony w sztukach wizualnych i kulturze offowej, jest też dobrze znany w europejskim świecie teatru alternatywnego.

Aktorzy Akhe uczestniczą również w indywidualnych projektach, tworzonych z takimi grupami teatralnymi jak: teatr Derevo (Rosja-Niemcy), Lantaaren (Holandia), Toihaus (Austria) czy Slava Polunin (Rosja).

White Cabin (Biała Kabina) jest multimedialną produkcją - sięgającą do tradycji rosyjskiego filmu niemego oraz teatru cieni i przedmiotu - która zamienia publiczność w elementy marzenia sennego. Wizje senne, pełne absurdalnych, natchnionych, dziwacznych i często wzruszających scen, tworzą wciągającą bez reszty, trudną i nieraz zbijającą z tropu układankę. Aktorzy stwarzają serię błazeńsko makabrycznych scen, używając produktów codziennego użytku, jak bagietka, papierosy, lina, wino, guma Hubba Bubba, pocięte na strzępy gazety, czy świece, whisky i kwiaty. I jest to prawdziwy popis działających z furią, prawdziwie szalonych, a przy tym metodycznych naukowców. Ten przyprawiający o zawrót głowy, oszałamiający i niesamowicie wciągający spektakl, pozostawia niezapomniane wrażenie.

White Cabin zdobył nagrodę First Fringe na Światowym Festiwalu Sztuki w Edynburgu w 2003 roku.

english

Engineering Theatre AKHE

The group was founded by three members of Boris Ponizovski theatre "Yes - No" (Maksim Isaev, Pavel Semtchenko, Vadim Vasiliev) in 1989. Immediately the group announced itself as independent (in term of styles and forms) and started their activity in a performance, cinema, fine art fields. Akhe Group is classified as Russian Engineering Theatre or Optical Theatre. Its characteristic feature is their attitude towards space, light and sound which are treated as existing independent forms of art as well as their attitude towards actors being considered only as operators. Of great importance in Akhe’s performances is precisely created reality, which is a combination of stage design (or rather objects-props used on stage), light, film projections and actors’ activities. All those elements undergo experiments based on perverse interpretation of elementary physical laws. Dramatic art is substituted by logic sequence of images and situations. Akhe artists are the inventors of the synthetic theatre: complicated, subtle, effective and touching at the same time.

Akhe is the Winner of Russian prestigious theatre prize Golden Mask and an icon of independent theatre in Moscow and St. Petersburg. This unique theatre group rooted in visual arts and alternative culture is also well-known in the European world of alternative theatre.

Akhe members take part in different theatre projects with other groups and theatres: Derevo (Russia – Germany), Lantaaren (the Nederlands), Toihaus (Austria), Slava Polunin (Russia).

White Cabin is a multimedia production going back to the tradition of Russian silent film and shadow theatre which changes the audience into the elements of a dream. Dream visions full of ridiculous, inspired, strange and touching scenes create absorbing, difficult and sometimes misleading puzzle. The actors form a series of knockabout macabre scenes using everyday objects such as a baguette, cigarettes, a line, wine, Hubba Bubba chewing gum, shredded newspapers, candles, whisky and flowers. It is a real show of acting in a fury scientists who are crazy but at the same time methodological. This giving dizziness, stunning and fantastically absorbing play leaves unforgettable impression.

White Cabin won the prize at the Edinburgh International Festival – the Fringe in 2003.

pokaz filmu archiwalnego GOLEM + muzyka na żywo GURZUF (Białoruś)

Golem reż. Paul Wegener, 1920, 85'

Słynny niemiecki film grozy, zapowiadający późniejszą falę filmów ekspresjonistycznych. Akcja rozgrywa się w średniowiecznym getcie żydowskim w Pradze. Rabin Loew w proteście przeciw cesarzowi, który rozkazał Żydom opuszczenie swoich domostw, powołuje do życia Golema, pozbawionego duszy humanoida. Cesarz w obawie przed glinianym monstrum cofa swój rozkaz... Tymczasem potwór, pod wpływem nowego układu gwiazd, występuje nie tylko przeciwko cesarzowi, ale i swojemu stworzycielowi... Golem, ikona horroru, zapoczątkował późniejszy pochód ekranowych monstrów.

Gurzuf to białoruski duet założony w 2005 roku. Tworzą go od początku Egor Zabelov i Artem Zalesskiy. Pierwszy z nich jest prawdziwym wirtuozem akordeonu guzikowego, drugi - znakomitym perkusistą, dbającym o rytm i puls zespołu. Twórczość grupy to niezwykle oryginalna i wybuchowa mieszanka muzyki klasycznej, jazzu, wschodniego folku, a nawet punk rocka i hip hopu. Krytycy muzyczni opisują ich jako skrzyżowanie King Crimson z Philipem Glassem, a wszystko to dodatkowo kolorystycznie wzbogacone niesamowitym brzmieniem akordeonu. Zespół ma na swoim koncie: album „Non existent cinema”, muzykę do spektakli „Moby Dick” dla Teatru w Magdeburgu i „Podróży Guliwera” dla Teatru Lalek w Opolu oraz ogromną ilość koncertów w całej Europie.

www.myspace.com/gurzuff

www.gurzufband.com

english

the projection of an archival film The GOLEM + live music by GURZUF (Belarus) – the BOK’s square, free admission

The Golem by Paul Wegener, 1920, 85'

The famous German horror film, announcing a subsequent wave of expressionist films. The action takes place in the medieval Jewish ghetto in Prague. Rabbi Loew in protest against the emperor, who commanded the Jews to leave their homes, brings to life Golem – a soulless humanoid. The emperor being afraid of a clay monster revokes his order ... Meanwhile, the monster under the influence of a new star configuration is not only against the emperor, but also against his creator ... Golem, an icon of horror, has begun the march of onscreen monsters.

Gurzuf is the Belarusian duo formed in 2005. From the beginning it consists of Egor Zabelov and Artem Zalesskiy. The first one is a true virtuoso of the accordion, the second one – a great drummer catering for the rhythm and pulse of the team. The group’s work is a highly explosive and original mixture of classical music, jazz and Eastern folk and even punk rock and hip hop. Music critics describe them as the combination of King Crimson and Philip Glass and all of this enhanced with the amazing sound of an accordion. The band’s achievements are : the album ‘Non-existent cinema’, music for ‘Moby Dick ‘ plays for Theatre in Magdeburg, ‘Gulliver's Travels’ for the Puppet Theatre in Opole, and a huge number of concerts throughout Europe.

Alternative Beats

GYPSY PILL (Polska)

Gypsy Pill to kolektyw imprezowo-chuligański, który tworzą czterej gdańscy artyści, w przeszłości członkowie takich grup jak: Dick4Dick, Cavaleris czy punkowy zespół Gówno. Porzucili projekty, które nie spełniły ich oczekiwań, by połączyć siły w cygańskim taborze o nazwie Gypsy Pill…

Gypsy Pill to czysta zabawa, wieczny karnawał, prymitywna samcza energia połączona z pseudofolkowym graniem na maksa. Podczas zabaw panowie dają z siebie wszystko, a woda wyciskana z ich koszul może ugasić nawet największe pragnienie. Z taboru zeskoczą i zabawią publiczność: Don Toni, Adaggio Diango, Gee Gee i młody Vania de Gila. Cygan tylko raz przechodzi przez wieś, więc nie przegap tego!!!

www.myspace.com/gypsypill

english

Gypsy Pill is a party-hooligan collective formed by four artists from Gdansk, former members of groups such as: Dick4Dick, Cavaleris or a punk band called Shit. They abandoned their projects that did not meet their expectations to join forces in a Gypsy caravan called Gypsy Pill...

Gypsy Pill is fun, eternal carnival, primitive male energy mixed with pseudo-folk playing to the full. Gentlemen give their all during their performances and the water squeezed from their shirts can quench even the biggest thirst. The performers who will jump from the Gypsy caravan and will entertain the audience are: Don Toni, Adaggio Diango, Gee Gee and young Vania de Gila. Gypsy passes the village only once, so do not miss this!

Paranoicy i Pszczelarze

Teatr Ósmego Dnia (Polska)

Teatr Ósmego Dnia - Najsłynniejsza polska grupa teatralna wywodząca się ze studenckiego teatru kontrkulturowego lat 60., założona w 1964 w Poznaniu. Ma największy dorobek spośród wszystkich teatrów polskiej sceny offowej: około 40 spektakli prezentowanych w wielu krajach Europy, Ameryki i Azji. To zespół-legenda, symbol teatru zaangażowanego, jedna z głównych grup swojego nurtu w Europie.

Najważniejszą rzeczą dla „Ósemek” jest otwartość wobec odbiorcy i poświęcenie aktora dzielącego się z widzem swoimi prawdziwymi lękami i pragnieniami (wpływ teorii Grotowskiego).

„Teatr Ósmego Dnia ma kilka istotnych cech oryginalnych: zgodność życia i dzieł, potwierdzenie spektakli własnymi czynami, zespołowość pracy, szerokie odwołanie cywilizacyjne, umiejętność ogarniania spojrzeniem i ziemi i Boga (...). (...) mówi wprost o zdehumanizowanych, pełnych podłości i okrucieństwa dziejach ostatnich wieków, dziesięcioleci i lat (...)." ("Kultura", 1981 nr 30)

Paranoicy i pszczelarze

Spektakl dokumentalny. Wykorzystuje fragmenty reportaży „Jestem przeciętnym Polakiem” Moniki Redzisz (Zorka Project) oraz „Zdzichu, nie rób wstydu” Grzegorza Sroczyńskiego, teksty prasowe i wypowiedzi osób publicznych. Ukazuje dwa nurty polskiej rzeczywistości: agresywny, płynący głośno przez media, narodowo-patriotyczny, który próbuje budować naszą tożsamość na fundamentach historii, odrębności i ran. I drugi, nieuwzględniany przez codzienne show. Tworzą go „zwyczajni” Polacy – ludzie, którzy „idą sami” – ciekawi świata, otwarci na innych, wyznaczają swój los zmaganiem o godność, poszerzają przestrzeń duchową naszego społeczeństwa.

W przedstawieniu staramy się zderzyć prawdę dokumentu z językiem groteski i nadekspresji – prostotę i powściągliwość połączyć z efektami wizualnymi. Opowiadamy ze sceny prawdziwe historie – chcemy, żeby to nie była opowieść fikcyjna, ale – w przeciwieństwie do fikcji, jaka nas otacza – żeby to była prawda.

Realizacja zespołowa

Scenariusz: Ewa Wójciak
Scenografia, światło, projekcje wideo: Jacek Chmaj
Montaż wideo i efekty dźwiękowe: Jacek Kolasa
Muzyka: Arnold Dąbrowski
Współpraca techniczna: Andrzej, Majos, Przemysław Mosiężny, Piotr Najrzał, Jacek Nowaczyk, Jakub Staśkowiak
Wykonawcy: Karolina Pawełska, Ewa Wójciak, Adam Borowski, Tadeusz Janiszewski, Marcin Kęszycki, Tomasz Michniewicz

english

Theatre of the Eighth Day – one of the most famous theatre groups deriving from students’ contrculture theatre of the 60s; founded in 1964 in Poznan. It has the greatest output among all Polish alternative theatres: about 40 plays presented in many countries of Europe, America and Asia. This is a legendary group, the symbol of the involved theatre, one of the main groups of its stream in Europe.

The most significant thing for the Eights is an openness towards the viewer and a self-sacrifice of the actor sharing his real fears and desires with the audience (the influence of Grotowski’s theory).

‘Theatre of the Eighth Day is characterized by few original features: work-life harmony, confirmation of performances by the deeds, teamwork, broad civilization reference, the ability of looking at both the Earth and God (…). (…) it frankly says about dehumanization, full of meanness and cruelty recent centuries, decades and years (…).’ (“Kultura”, 1981, issue 30).

Paranoids and beekeepers

The documentary performance. It uses pieces of reportage ‘Jestem przeciętnym Polakiem (‘I’m an average Pole’) by Monika Redzisz (Zorka Project) and ‘Zdzichu, nie rób wstydu’ (‘Zdzichu, do not ashame’) by Grzegorz Sroczyński, some texts from press releases and speeches of public figures. It shows two mainstreams of Polish reality. The first one – aggressive, flowing loudly through the media, national-patriotic, which tries to build our identity on the foundations of history, autonomy and wounds. And the second one, not reflected in the daily show. It is composed of "ordinary" Poles - people who "go alone" - curious, open to others, determining their fate by struggling for dignity, expanding the spiritual space of our society.

In the performance we try to crash the truth of the documentary with the language of grotesque and overexpression – the simplicity and restraint combine with visual effects. We tell true stories from the stage – we don’t want it to be a fictional story, but - in contrast to the fiction which surrounds us – we want it to be true.

Group realisation

Screen play: Ewa Wójciak
Stage design, lights, video projections: Jacek Chmaj
Video montage and sound effects: Jacek Kolasa
Music: Arnold Dąbrowski
Technical co-operation: Andrzej, Majos, Przemysław Mosiężny, Piotr Najrzał, Jacek Nowaczyk, Jakub Staśkowiak
Performers: Karolina Pawełska, Ewa Wójciak, Adam Borowski, Tadeusz Janiszewski, Marcin Kęszycki, Tomasz Michniewicz

Utwór sentymentalny na czterech aktorów

Teatr Montownia

Scenariusz: Piotr Cieplak i Teatr Montownia
Reżyseria: Piotr Cieplak
Scenografia i kostiumy: Paulina Czernek
Muzyka: SzaZa (Szamburski/Zakrocki)
Występują: Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski, Maciej Wierzbicki

„Utwór sentymentalny na czterech aktorów” to całkowicie autorski spektakl, którego kanwą stały się wielogodzinne rozmowy Piotra Cieplaka i aktorów - założycieli Montowni. Wykonawców wspomaga muzyką na żywo zespół SzaZa.

Teatr Montownia współpracował z Piotrem Cieplakiem dwukrotnie. Powstały wtedy szeroko komentowane i docenione zarówno przez krytyków, jak i publiczność, widowiska. Pierwsze to „Historia o raju utraconym czyli będzie lepiej” - spektakl plenerowy, łączący w sobie elementy tradycji biblijnej i współczesnej rzeczywistości, drugie - „Historia o Narodzeniu Pana Jezusa na Dworcu Centralnym w Warszawie”, jedna z najgłośniejszych premier odbywających się poza murami teatrów, spektakl o miejscu religii we współczesnej rzeczywistości supermarketu.

Trzecie spotkanie to spektakl mający zamykać tryptyk historii pokazywanych przez Piotra Cieplaka w Teatrze Montownia. Tym razem w zamkniętej, papierowej przestrzeni na scenie Teatru Praga opowiedziane zostają historie czterech panów. Bezimienni bohaterowie pokazują świat samotnych mężczyzn - swoją codzienność; przyzwyczajenia, wzloty i upadki. Choć żyją obok siebie, ich zwyczajne-niezwyczajne losy krzyżują się i splatają w tragikomicznym finale.

Tytułowych czterech panów mnóstwo dzieli, każdy ma swój odrębny świat zewnętrzny i wewnętrzny. Nie znają się. Ale gdzieś w pewnych momentach i miejscach stykają się, mają „punkty wspólne”. Widzimy ich codzienną rutynę, śmieszne czasami nawyki, lęki. W pewnym momencie w życiu każdego z nich następuje przemiana.

Historie są opowiadane bez słów – za pomocą ciała, gestu oraz kartonu, sznurka, bambusowych drążków i oczywiście muzyki. Świat stworzony na scenie to papierowa rzeczywistość ze snu, bez komputerów, nowoczesnej techniki, ale niemniej skomplikowana i zaskakująca precyzyjną strukturą oraz… precyzją puszczonej w ruch maszynerii teatralnej.

Piotr Cieplak

Wybitny reżyser teatralny i telewizyjny, wykładowca na Wydziele Reżyserii w warszawskiej Akademii Teatralnej. Urodził się w 1960 r. w Częstochowie.

Studiował teatrologię w PWST w Warszawie i reżyserię w PWST w Krakowie. Uczył się na przedstawieniach Jerzego Jarockiego, Andrzeja Wajdy i Teatru Ósmego Dnia. Debiutował jednoaktówkami Aleksandra Fredry w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu.

Najważniejszym przedstawieniem, kształtującym styl Cieplaka jako reżysera, była „Historyja o chwalebnym zmartwychwstaniu pańskim” Mikołaja z Wilkowiecka, którą zrealizował w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (1993), a później powtórzył w warszawskim Teatrze Dramatycznym (1994). Wypracował w tym spektaklu formę współczesnego misterium, w którym ewangeliczna opowieść zostaje zderzona z graną na żywo muzyką rockową (zespół Kormorany), a postacie z Ewangelii mają wygląd i zachowania współczesnych ludzi. Otrzymał za ten spektakl Grand Prix Opolskich Konfrontacji Teatralnych oraz nagrodę dziennikarzy akredytowanych na tym festiwalu.

Teatr Rozmaitości, którego dyrekcję artystyczną objął w 1996 r., reklamował hasłem "najszybszy teatr w mieście". Wyreżyseował w nim nagradzany podczas Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje ‘98” w Katowicach oraz Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Kontakt" spektakl „Historia o Miłosiernej, czyli Testament psa”. Po odejściu z Rozmaitości pracował w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu („Historia Jakuba” wg Wyspiańskiego), Teatrze Studio w Warszawie (świetny „Kubuś P.” wg Alana Aleksandra Milne'a, znana bajka w wersji pozbawionej infantylizmu, w 2000 roku otrzymał za „Kubusia” Feliksa - za najlepszą reżyserię warszawskiego sezonu teatralnego). Obecnie reżyseruje w Teatrze Powszechnym (m. in. „Król Lear”, „Słomkowy kapelusz”, głośne „Albośmy to jacy tacy”), Teatrze Narodowym („Narty Ojca Świetego”, „Opowiadania dla dzieci”) i w Teatrze Polonia.

Cieplak ma również w swym dorobku spektakle offowe, m.in. miniaturę z udziałem Joanny Kasperek i Grzegorza Artmana dla międzynarodowego projektu "Hotel Europa", widowisko "Muzyka ze słowami" z udziałem zespołu Voo Voo oraz Jana i Marii Peszków oraz spektakle Teatru Montownia.

Laureat Paszportu Polityki z 2001 r. w kategorii Teatr. Nagrodę tę otrzymał za konsekwentne opowiadanie w teatrze o solidarności, współczuciu i budowaniu przez człowieka własnej tożsamości.

english

Sentimental Piece for Four Actors

Screen play: Piotr Cieplak and Montownia Theatre
Director: Piotr Cieplak
Stage design and costumes: Paulina Czernek
Music: SzaZa (Szamburski/Zakrocki)
Cast: Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski, Maciej Wierzbicki

Montownia Theatre is an independent professional theatre company established in 1996 and founded by graduates of The Warsaw Theatre Academy - Adam Krawczuk, Marcin Perchuc, Rafal Rutkowski and Maciej Wierzbicki. Montownia Theatre works are recognized for their original and individual form of dynamic; performances are enriched by innovative form of movement attached to the text.

‘Sentimental Piece for Four Actors’ – an authors performance by Piotr Cieplak and the Montownia actors.

Director about the play:

For a little older people it is enough to remind the former television programme ‘W starym kinie’ (‘In the old cinema’): a funny guy with a cane marching in one place, moving against the passing background of the town’s houses. For the younger ones, one should create a lyrical vision about the times when there were no computers and the equally complex world was able to be talked about by live actors, cardboard, string and bamboo sticks.

Actors of the Montownia Theatre accompanied by two musicians from the band "SzaZa" tell a story of four tenants of the house. Their stories cross and intertwine in a tragicomic country dance. Paper trees and animals, umbrellas, typewriters, duvets, paper shoes of women being awaited for on the paper bench ... Of course, the paper moon. The reality from a dream, crooked child’s torn paper collage. It seems that the show can do without words, because feature events, visual images and music will last for an hour-long story of small tragedies, small enthusiasms, as well as…one would like not small…magic of the theatre.

Piotr Cieplak

Outstanding theater and television director, lecturer in the Department of Directing at the Theatre Academy. He studied theater at the Academy of Dramatic Arts in Warsaw and directing at the Academy of Dramatic Arts in Cracow. He learnt by watching the performances of Jerzy Jarocki, Andrzej Wajda and the Theatre of the Eighth Day. Winner of Paszport Polityki in 2001 in the category of theater.

Transglobal Underground (GB)

Village Kollektiv (PL)

Utworzony ponad dekadę temu brytyjski TransGlobal Underground to prowadzony przez DJów kolektyw, łączący różne elementy Muzyki Świata z głęboko zakorzenionymi groovami. Od początku dali się poznać jako innowatorzy, ich kreatywna wspólnota bez żenady sięga do rozmaitych tradycji. Wyrośli z uwielbienia dla muzyki tanecznej, awangardowej, arabskiej, azjatyckiej i indyjskiej. Każdy członek dokłada swoje muzyczne gusta, odrębne kulturowe tło.

Atrakcyjność TGU tkwi w pozytywnej mieszance sampli, loopów, elementów techno, z etnicznymi "żywymi" instrumentami, za które chwytali czołowi artyści. Ich debiutancka płyta, "Dream Of 100 Nations", trafiła na listy przebojów pop, ze sprzedażą przekraczającą 70 000 egzemplarzy w Wielkiej Brytanii. Kolejny, udany album - "International Times", świetne występy na czołowych festiwalach (Glastonbury, WOMAD), pozwoliły im na uzyskanie pozycji liderów w swoim stylu. Na widowiskowych koncertach TransGlobal można było zobaczyć wspaniałe kostiumy, taniec brzucha, nieprzerwaną grę na instrumentach perkusyjnych i inne etniczne elementy. W 1995 roku grupa umocniła swoją pozycję wydaniem "Interplanetary Meltdown", na której pojawiły się remiksy czołowych producentów z Wysp: Drum Club, Dreadzone i innych. Mimo, iż cieszą się stałą popularnością, skład grupy jest bardzo zmienny. Wymieniają się nazwiska, muzycy przychodzą i odchodzą. Często wracając ponownie. W zespole terminowała niegdyś Natacha Atlas, przed rozpoczęciem kariery solowej. Większość muzyki opartej na techno, z powodu nieodłącznego stosowania sampli, traci wszelki aspekt ludzkiej ekspresji. TGU potrafią zręcznie łączyć naturalne instrumenty z brzmieniami komputerowymi, tworząc "Dance Electronique" mający duszę.

TransGlobal stał się w ciągu ostatniej dekady jedną z najbardziej charakterystycznych, przebojowych i rozpoznawalnych zespołów łączących taneczne rytmy z wpływami muzyki etnicznej. W Najnowsza płyta Moonshout, ukaże się w Polsce jesienią tego roku.

Nowy projekt Trangglobal Underground pt. „A Gathering of Strangers” wydany pod nazwą U.N.I.T.E. Wymyślony przez Hamid’a Mantu i Thim’a Whelan, inspirowany latami pracy z wieloma muzykami i stowarzyszeniami w całej Europie, jest kolekcją europejskich pieśni wygnańców i emigrantów – niekiedy bardzo starych, niekiedy przearanżowanych oraz kompletnie przetworzonych przez fantazję artystów. Projekt integruje największe osobowości artystyczne działające na polu muzyki tradycyjnej łączonej ze współczesną elektroniką tworzące aktualnie w Europie. Wśród całej plejady znakomitych artystów pojawia się nasz rodzimy Village Kollektiv. Efekty tej współpracy usłyszymy podczas Dni Sztuki Współczesnej w Białymstoku po raz pierwszy w Polsce.

Village Kollektiv powstał w 2002 roku. Został założony przez muzyków takich grup jak: Kapela ze Wsi Warszawa, Masala, Swoją Drogą.

Muzyka generowana przez Village Kollektiv to pierwsza w Polsce fuzja elektronicznych dźwięków z „żywym” brzmieniem oryginalnych instrumentów i śpiewu. Tradycyjne muzyczne korzenie tworzą układ scalony z komputerową partyturą, tworząc nową przestrzeń dźwiękową, w której ekspresja słowa „ludu” nabiera wyrazistej wymowy. Muzycy wykorzystują zarówno oryginalne ludowe melodie jak i inspirowane nimi swoje własne tematy muzyczne. Brzmienia breakbeat, electro, dub, drum’n’bass polskie i bułgarskie wątki splecione z gardłowymi dźwiękami północy. Debiutancka płyta „Motion Roots Experimental” wydana w 2006 roku otrzymała nominacje do dwóch najważniejszych w Polsce nagród fonograficznych – Fryderyk i Folkowy Fonogram Roku. Otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie Polskiego Radia – Nowa Tradycja 2007.

Zagranicą można było ich zobaczyć m.in. na Rocznicy Podpisania Traktatów Rzymskich w Berlinie, w OST Club w Wiedniu, w ramach imprez „Moje Miasto Warszawa” w Kijowie, „Warszawa w Rydze” oraz zagrał trzy koncerty w ramach największego festiwalu world music w latynoskim świecie - Ollin Kan w Mexico City.

Do formacji dołączyli nowi muzycy, m.in. sekcja dęta oraz po urlopie macierzyńskim powróciła Magda Sobczak-Kotnarowska, znana m.in. z Kapeli Ze Wsi Warszawa. Pod koniec 2009 roku zespół wydał EP zapowiadający nowy album, z dwoma zupełnie nowymi kompozycjami oraz ich remixami. Obecnie VK nagrywają nową płytę, która ukaże się w pierwszej połowie 2010. Grupa w nowym składzie zagrała już m.in. w Edynburgu, na festiwalu Eurocultured w Manchesterze, Thames Festival w Londynie, Heineken Open’Er w Gdyni, na Reggae nad Wartą w Gorzowie Wlkp czy festiwalu Rewizje w Warszawie.

Maciek Cierliński - lira korbowa (czasem czysta, a czasem z przesterami)
Weronika Grozdew-Kołacińska - bułgarskie struny głośne
Rafał Kołaciński - elektronika, programowanie, mobilizacja
Bart Pałyga - basy trzystrunne, gadułka, wiolonczela, śpiew sygyt i kyrgyra
Magda Sobczak-Kotnarowska – cymbały, śpiew
Rafał Gańko – trąbka
Adam Kłosiński – puzon

english

Transglobal Underground (UK)

It is a British collective run by DJs combining various elements of World Music with deep-seated groovs. They appeared over a decade ago. They grew up from a praise for dance, avant-garde, Arabic, Asian and Indian music. Their creative community reaches back to different traditions. Each member adds their musical tastes and distinct cultural background. TGU's attractiveness lies in a positive mixture of samples, loops, techno elements and ethnic "alive" instruments. Their debut album, "Dream Of 100 Nations," hit the pop charts. Another successful album - "International Times" and great performances at leading festivals (Glastonbury, WOMAD) allowed them to obtain a leading position in this style. In 1995, the group strengthened its position by the release of "Interplanetary Meltdown" with remixes by leading British producers: Drum Club, Dreadzone and others. Over the last decade, TRANSGLOBAL has become one of the most recognizable bands. Their latest album, “Moonshout”, will be released this autumn in Poland.

"A Gathering of Strangers", a new project of Trangglobal Underground, released under the name of UNITE. Invented by Hamid Mantu and Thim Whelan, inspired by years of work with many musicians and associations across Europe, it is a collection of European songs of exiles and immigrants – sometimes very old, transformed by artists’ imagination. The project integrates the biggest personalities in Europe, operating in the field of traditional music combined with modern electronics. Our native Village Kollektiv will appear among a splendid ensemble. The effects of this cooperation we will hear during the Days of Modern Art in Bialystok for the first time in Poland.

Village Kollektiv (PL)

Village Kollektiv was established in 2002. It was founded by three groups of musicians: Kapela ze Wsi Warszawa (the Band from Warsaw Village), Masala, Swoją Drogą. Music generated by the Village Kollektiv is the first in Poland fusion of electronic sounds and "live" sound of original instruments and singing. Traditional musical roots form an integrated circuit with a computer score. Musicians use both original folk melodies and their own musical themes, sounds of breakbeat, electro, dub, drum'n'bass, Polish and Bulgarian threads laced with guttural sounds of the north. Their debut album „Motion Roots Experimental” (2006) received nominations for two awards – Fryderyk and Folk Phonogram of the Year. It also won the first prize in the Polish Radio’s contest – A New Tradition 2007. At the end of 2009, the band released an EP heralding a new album. Currently, VK is recording an album that will be released in the first half of 2010.

New musicians including horn section have joined the formation. Group in the new lineup has already appeared, among others: in Edinburgh, at Eurocultured Festival in Manchester, at Thames Festival in London, at Heineken Open'er Festival in Gdynia.

Maciek Cierliński – hurdy-gurdy
Weronika Grozdew-Kołacińska – Bulgarian strings
Rafał Kołaciński – electronics, programming, mobilization
Bart Pałyga – three-string basses, gadulka (Bulgarian bowed string instrument), cello, vocals, sygyt and kyrgyra
Magda Sobczak-Kotnarowska – dulcimer, vocals
Rafał Gańko – trumpet
Adam Kłosiński – trombone

The Work Of Director Mark Romanek

Pokaz wideoklipów

Mark Romanek to jedna z najlepiej rozpoznawanych twarzy w świecie muzycznym. Tworzył między innymi dla: Jay Z, Red Hot Chili Peppers, Linkin Park, Audioslave, Madonna, Nine Inch Nails, Beck, Sonic Youth, David Bowie. Wielokrotny zdobywca nagród Grammy za najlepsze teledyski. Podczas pokazu zobaczymy zbiór najlepszych videoklipów, których twórcą był Romanek, wiele z nich zaprezentujemy w tzw. wersji reżyserskiej (director's cut).

english

Mark Romanek, American director of video clips, one of the most recognized face in the music world. He worked for: Jay Z, Red Hot Chili Peppers and Linkin Park, Audioslave, Madonna, Nine Inch Nails, Beck, Sonic Youth, David Bowie. Multiple Grammy winner for best music videos. His "Closer" for Nine Inch Nails and Madonna’s "Bedtime Story" are among the permanent exhibition of The Museum of Modern Art in New York. During the show we'll see the best collection of video clips whose creator was Romanek, many of them will be presented in director's cut versions.

Edyta Kozak / Roland Rowiński

Dancing For You Longer Than One Minute

Koncepcja, scenariusz: Edyta Kozak, Roland Rowiński
Choreografia, wykonanie: Edyta Kozak
Reżyseria: Roland Rowiński
Światła: Tomasz Wójcik
Wideo: Tomasz Wójcik, Artur Kiciak, Michał Żytkowski
Realizacja techniczna: Paweł Uszyński
Produkcja: Fundacja Ciało/Umysł

Spektakl współfinansowany ze środków Miasta St. Warszawa, Ministerstwa Kultury i Sztuki Specjalne podziękowania: Katarzyna Radochońska / Katarzyna Hancke / Krzysztof Miłkowski.

„Dancing For You Longer Than One Minute" to dialog choreografki z reżyserem, spotkanie przed próbą nad ich wspólnym projektem, podczas którego poznajemy jej historię, ulubione style, estetyki tańca, fascynacje; to także refleksja nad poszukiwaniem wyrazu dzisiejszego tańca.

To mocna satyra na balet i zapewne niejeden jego miłośnik się obrazi, nie będąc w stanie zobaczyć proponowanego kontekstu. Kozak opowie bowiem słowem i ruchem, jak pokazuje się emocje w balecie i tańcu współczesnym, jak mówi się o seksie, agresji, nienawiści, pięknie. A w tej konfrontacji za każdym razem z tradycją wygra współczesność.

Sandra Wilk, Rzeczpospolita

Melancholia, nostalgia, smutek, radość, rodzące się poczucie spełnienia i bezpieczeństwa. Delikatna dawka ironii i jeszcze młodzieńczego, cynizmu. To wszystko znajdziemy w "Dancing for You Longer Than One Minute". Edyta Kozak z wielką odwagą i bez zbędnych zahamowań przekazuje to, czego dotychczas doświadczyła.

Kaja Owczarczyk, Teatralia

Edyta Kozak

Choreografka. Podczas baletowej kariery tancerki zerwała z estetyką klasycznego tańca i zainteresowała się światem tańca współczesnego. Na początku lat 90-tych założyła jeden z pierwszych niezależnych zespołów teatru tańca - NEI, którego byłą tancerką i choreografką. Tworzyła poetyckie historie o wyalienowanym, szukającym swojej drogi współczesnym człowieku w relacjach międzyludzkich, w poszukiwaniu siebie oraz przez konfrontacje z przypadkową widownią ulicy. Pod koniec lat 90-tych zerwała z twórczością choreograficzną, aby zająć się tworzeniem autorskiego programu Międzynarodowego Festiwalu Ciało/Umysł oraz projektów sprzyjających rozwojowi tańca w Polsce. Do twórczości artystycznej powróciła w 2001 r. tworząc wraz z artystą multimedialnym, Mirkiem Kowalczykiem, zespół Made Inc. W 2007 r. swój czas kreacji oddała widzowi, tworząc instalację “Dancing for You for One Minute”.

Roland Rowiński

Reżyser filmowy; twórca filmów fabularnych (ostatni „Powiedz to Gabi”), kilkunastu spektakli Teatru Telewizji (m.in. ”Wniebowstąpienie” wg A. Rudnickiego”, „Dwaj Panowie z Werony” W. Szekspira), dokumentów (m.in.”Między ziemią a niebem”) oraz seriali telewizyjnych („M jak Miłość”).

english

Edyta Kozak / Roland Rowiński

Dancing For You Longer Than One Minute

Concept, script: Edyta Kozak, Roland Rowiński
Choreography, performance: Edyta Kozak
Director: Roland Rowiński
Lights: Tomasz Wójcik
Video: Tomasz Wójcik, Artur Kiciak, Michał Żytkowski

The play co-funded by the Capital City Warsaw, Ministry of Culture and Art. Special thanks to: K. Radochońska, K. Hancke, K. Miłkowski. 2009 Premiere, International Body/Mind Festival.

„Dancing For You Longer Than One Minute" is a dialogue of a choreographer with the director. It’s a meeting before their joint project, during which we get to know her story, favourite styles, dance aesthetics, fascinations. It is also a reflection on search for the expression of today's dance. Yet it’s also a strong satire on ballet. Many of its lovers will definitely be offended not being able to see the proposed context.

Sandra Wilk, Rzeczpospolita

Edyta Kozak

A choreographer. During her career as a ballet dancer she gave up the aesthetics of classical dance and got interested in contemporary dance. In the early 90s she founded one of the first groups of dance theater - NEI. At the end of the 90s she gave up her work in order to begin a creation of the author’s programme of the International Body / Mind Festival. She is back on stage with the performance ‘Dancing For You…’.

Roland Rowiński

Film director; a creator of feature films (the latest ‘Say it Gabi’), a dozen of Television Theatre productions (including ‘Ascension’ by A. Rudnicki, ‘Two Gentlemen of Verona’ by W. Shakespeare), documentaries (including ‘Between heaven and earth’) and television series (‘M is for Love’).

Czerwona trawa

Teatr Dada von Bzdülöw (Polska)

Teatr Dada von Bzdülöw - założony przez choreografa i reżysera Leszka Bzdyla oraz tancerkę i choreografkę Katarzynę Chmielewską, działa w Gdańsku od 1993 roku. Ma na swoim koncie ponad 20 przedstawień. Realizuje spektakle w kooperacji z polskimi i zagranicznymi instytucjami kultury. Od 2009 roku jest reprezentowany przez Stowarzyszenie Teatru Dada von Bzdülöw z siedzibą w Gdańsku.

Teatr Dada von Bzdülöw działa na styku aktorstwa i tanecznej ekspresji. Wykorzystuje poetykę purnonsensu, elementy banalnej codzienności, zderza kulturę wysoką z kiczem. Klimat swoich przedstawień buduje też poprzez operowanie światłem i kolorem.

Czerwona Trawa

Wyrażona za pomocą tańca opowieść o relacjach damsko-męskich. Wydawać by się mogło, że są one mocno skomplikowane, że między płciami istnieją subtelne niuanse, które utrudniają wzajemne zrozumienie. Tymczasem, gra między kochankami jest zawsze taka sama, zdeterminowana przez biologizm.

Po przeczytaniu jakiejkolwiek książki Borisa Viana rzeczywistość nie jest już taka sama. Jego surrealistyczna wizja jest tak pociągająca i otwierająca, że chciałoby się w niej przebywać i trwać, pomimo goryczy i bliżej nieokreślonego smutku. Być jak pies Senator, któremu do pełni szczęścia brakuje tylko Łapiti, albo jak Lil, która posiada dwa specjalnie tresowane chrabąszcze do robienia manicure, albo tańczyć hit Diuka Ellingtona pt. „Przeleć mnie”.

Katarzyna Chmielewska

1 - to książka mojego życia (przeczytałem ją po raz pierwszy mając 22 lata i jakoś utożsamiłem się z Wolfem, co wpłynęło zapewne na mój stosunek do świata przez kolejne 22 lata)
2 - jak się coś zbyt mocno kocha, to się ślepnie i traci dystans
3 - my tańczymy a nie mówimy, a przecież cały urok Viana w języku, zatem powinniśmy znaleźć podobny urok w ruchu
4 - z tego co powyżej wynika, że musimy zacząć z Vianem, a potem przed nim czmychnąć i grać autonomiczne, spełniające się samo w sobie przedstawienie.

Leszek Bzdyl

reżyseria: Katarzyna Chmielewska i Leszek Bzdyl
choreografia i wykonanie: Katarzyna Chmielewska, Tatiana Kamieniecka, Ula Zerek, Leszek Bzdyl, Radek Hewelt
muzyka: Mikołaj Trzaska
scenografia: Maciej Chojnacki
video: Kamila Chomicz / w sekwencji video: Cezary Rybiński
reżyseria świateł: Michał Kołodziej

produkcja: Teatr Wybrzeże, Gdańsk; Teatr Dada von Bzdülöw
przy wsparciu Urzędu Miasta Gdańska

english

Dada von Bzdülöw Theatre – founded by Leszek Bzdyl – a director and a choreographer, and by Katarzyna Chmielewska – a dancer and a choreographer; on stage since 1993; an independent group of professional dancers and actors, which produces performances in cooperation with Polish and foreign cultural institutions As of today, Dada have produced around 40 performances. Since 2008 the theatre is represented by Dada von Bzdülöw Artists Association with its seat in Gdańsk, Poland.

Dada von Bzdülöw Theatre works at the interface between acting and dance expression. It uses poetics of pure nonsense, the elements of trivial everyday life, high culture clashes with kitsch. It also builds the climate of its performances through handling light and colour.

Red Grass

A story about male-female relationships expressed by means of dance. It would seem that they are very complex; that there are subtle nuances between the sexes which hinder mutual understanding. Meanwhile, the game between lovers is always the same and determined by biologism.

After reading a book by Boris Vian reality is no longer the same. His surrealistic vision is so compelling and opening that one would like to stay there and last, despite the bitterness and unspecified sadness. Be like a Senator dog, who is missing only Łapiti to be completely happy, or as Lil, who has two specially trained beetles to give manicure, or to dance to Duke Ellington’s...

Katarzyna Chmielewska

1 - this is a book of my life (I’ve read it for the first time when I was 22 years old and somehow I identified with the Wolf, which probably influenced my attitude to the world for the next 22 years)
2 - if one loves something too much, one becomes blind and loses the distance
3 - we dance and do not talk, and yet the whole Vian’s charm is in the language, so we should find a similar charm in motion
4 - it results from what was mentioned above that we have to start with Vian and than flee from him and autonomically act in a self-fulfilling performance

Leszek Bzdyl

director: Katarzyna Chmielewska and Leszek Bzdyl
choreography and performance: Katarzyna Chmielewska, Tatiana Kamieniecka, Ula Zerek, Leszek Bzdyl, Radek Hewelt
music: Mikołaj Trzaska
stage design: Maciej Chojnacki
video: Kamila Chomicz / in video sequence: Cezary Rybiński
lights: Michał Kołodziej

production: Wybrzeże Theatre, Gdańsk; Dada von Bzdülöw Theatre
supported by the Government of the City of Gdansk.

Salto Mortale
Teatr Strefa Ciszy

SALTO MORTALE - czarny cyrk na sześć fortepianów i dwunastu aktorów. Poruszające widowisko, zainspirowane niezwykłą historią z końca II wojny światowej, kiedy to w niemieckim mieście Stettin (obecnie Szczecin) wojska sowieckie plądrując miasto zrabowały setki fortepianów, by wywieźć je do Związku Radzieckiego. Zgromadzone instrumenty ciągnęły się kilometrami wzdłuż torów kolejowych, w oczekiwaniu na transport. Z niewiadomych przyczyn nigdy ich jednak nie wywieziono. Porzucone i zapomniane niszczały przez lata, aż wreszcie rozpadły się zupełnie zabierając ze sobą fragment pamięci miasta oraz dawny porządek i kulturę. Za każdym z nich stała indywidualna ludzka tragedia, a wszystkie razem – zdewastowane i porzucone stały się symbolem kultury sprofanowanej przez potworności wojny.

SALTO MORTALE pokazuje tę historię w metaforyczny sposób, tworząc obraz przedziwnego żałobnego konduktu fortepianów, prowadzonych przez cyrkowych artystów. Ta osobliwa, trochę wykolejona trupa cyrkowa, przemienia żałobną ceremonię w szał zniszczenia. Instrumenty stają się obiektami groteskowej rozrywki. To opowieść o niepamięci, o kondycji współczesnej cywilizacji, wyrosłej na powojennej traumie, i o historii, która jest dosłownie i w przenośni częścią naszego codziennego krajobrazu – często niechcianą, bolesną i zapominaną.

Teatr Strefa Ciszy powstał w 1993 roku w Poznaniu. Założycielem i liderem zespołu jest Adam Ziajski. Teatr specjalizuje się w spektaklach plenerowych, akcjach ulicznych i happeningach, które odwołują się silnie do kultury miejskiej i odważnie wkraczają w przestrzenie publiczne.

Scenariusz: Teatr Strefa Ciszy
Reżyseria: Adam Ziajski, Idit Herman
Choreografia: Bartłomiej Raźnikiewicz
Scenografia: Adam Wojda, Piotr Kamiński
Muzyka: SOSEN
Kostiumy: MIXER
Światło: Piotr Kamiński
Obsługa techniczna: Alicja Piotrowska, Adam Swarcewicz
Występują: Ewa Sobiak, Anna Rozmianiec, Paulina Grochowska, Dominika Olszowy, Adam Wojda, Przemysław Prasnowski, Grzegorz Ciemnoczołowski, Artur Klimaszewski, Michał Paszkowski, Kacper Lipiński, Adrian Rzetelski, Marcin Wolny, Krzysztof Sobiak
Współprodukcja: Instytut Adama Mickiewicza, Fundacja Międzynarodowego Festiwalu MALTA.
Mecenat: Miasto Poznań, Szczecin 2016

www.strefaciszy.com.pl

english

Salto Mortale
Teatr Strefa Ciszy (Zone of Silence Theatre)

SALTO MORTALE – dark circus act on six pianos and twelve performers. A touching show inspired by an unusual story from the end of World War II when the Soviet army looted the German city of Stettin (currently Polish Szczecin) and stole hundreds of pianos to send them to the Soviet Union. Kilometers of clustered instruments were waiting for the transport along the rail tracks. However, for unknown reasons they were never removed. Abandoned and forgotten, they have been decaying for years until they eventually fell apart, taking away a fragment of the city’s memory as well as the old order and culture. Each of them represented a particular human tragedy and all of them together – devastated and abandoned became the symbol of culture profaned by the monstrosities of war.

SALTO MORTALE presents this story in a metaphorical way creating a picture of a bizzare funeral procession of pianos conducted by circus artists. This peculiar, a bit twisted circus troupe transforms the mournful ceremony into a rage of destruction. The instruments become the objects of grotesque entertainment. This is a story about the oblivion, the condition of contemporary civilisation risen from post-war trauma and history which is both literally and metaphorically a part of our everyday scenery – often unwanted, painful and forgotten.

Teatr Strefa Ciszy (Zone of Silence Theatre) was founded in 1993 in Poznań by Adam Ziajski who is also its leader. The Theatre specializes in outdoor plays, street acts and happenings which strongly refer to urban culture and bravely enter public space.

Script: Teatr Strefa Ciszy
Directors: Adam Ziajski, Idit Herman
Choreography: Bartłomiej Raźnikiewicz
Scenography: Adam Wojda, Piotr Kamiński
Music: SOSEN
Costumes: MIXER
Lights: Piotr Kamiński
Servicing: Alicja Piotrowska, Adam Swarcewicz
Cast: Ewa Sobiak, Anna Rozmianiec, Paulina Grochowska, Dominika Olszowy, Adam Wojda, Przemysław Prasnowski, Grzegorz Ciemnoczołowski, Artur Klimaszewski, Michał Paszkowski, Kacper Lipiński, Adrian Rzetelski, Marcin Wolny, Krzysztof Sobiak
Co-operation: Instytut Adama Mickiewicza (Adam Mickiewicz’s Institute), Fundacja Międzynarodowego Festiwalu MALTA (The Foundation of International MALTA Festival)
Patronage: The City of Poznań, Szczecin 2016